Iwonicz-Zdrój w obiektywie kuracjuszy

[Suzen]

Będąc w Iwoniczu wybrałam się z aparatem na spacer, żeby udokumentować postęp prac przy iwonickim deptaku i skwerach.
[ obrazek zewnętrzny ]

[ obrazek zewnętrzny ]

[ obrazek zewnętrzny ]

[ obrazek zewnętrzny ]
Prace przy nowym deptaku. /dawny wąwóz wzdłuż drogi do Bełkotki/

[ obrazek zewnętrzny ]
Plac Józefa Dietla.

[ obrazek zewnętrzny ]

[ obrazek zewnętrzny ]
Skwer z pomnikiem Józefa Dietla.

[ obrazek zewnętrzny ]

[ obrazek zewnętrzny ]
Plac K. i J. Załuskich. /za "Starym Pałacem"/

[ obrazek zewnętrzny ]
Prace przy nowy skwerku obok sanatorium "Pod Jodłą".

Jak widać na zamieszczonych wyżej zdjęciach postęp prac jest duży, ale ich zakończenie jest przewidziane na rok 2015.
Powstaje nowy deptak przy drodze do Bełkotki, zostaną wymienione wszystkie nawierzchnie alejek spacerowych,
powstaną nowe skwery oraz zamontowane zostanie nowe oświetlenie.
Pewnie wypięknieje ten "nasz" Iwonicz.

[danka]

Witam!Byłam w Iwoniczu w połowie maja.Prace remontowe śledzę od połowy kwietnia w kamerce.Moim skromnym zdaniem prace posuwają się w żółwim tempie.Pięć miesięcy to lekka przesada.Tam jakby czas się zatrzymał.

[Sloneczko]

No nareszcie przed restauracją Zdrojowa teren wyglada coraz lepiej. Widac to w kamerce

http://www.iwonicz-zdroj.pl/webkamera/

[niuta]

Och jakie miłe wspomnienia się u mnie odezwały-
zdjęcia cudowne,fajnie ,że są remonty,chociaż
Iwonicz sam w sobie to wyjątkowe miejsce.
Byłam we wrześniu 2009 w sanatorium Sanvit.
Trochę schodów do pokonania,ale to taki dodatkowy
zabieg.
Pozdrawiam zauroczonych Iwoniczem.
"Zauroczona" Niuta

[Suzen]

Wracając spacerkiem z Iwonicza do Zdroju zaciekawił mnie duży, piętrowy budynek widoczny po prawej stronie drogi w pewnym, od niej, oddaleniu. Zaintrygował mnie również krzyż wieńczący jego dach. Postanowiłam przyjrzeć mu się z bliska i oto efekt.

Okazało się, że budynki te /jest ich kilka/ tworzą Klasztor p.w. Świętej Elżbiety i należą do Konwentu Bonifratrów - Zakonu Szpitalnego Św. Jana Bożego ...
[ obrazek zewnętrzny ]

... którzy w tych obiektach prowadzą Dom Opieki.
[ obrazek zewnętrzny ]

Wybudowany z funduszy parafialnych i oddany do użytku w 1902 roku, po śmierci inicjatora budowy i fundatora, miejscowego proboszcza ks. Podgórskiego, szpital zaczął podupadać. Kolejny proboszcz ks. Józef Rafa zwrócił się więc do Urzędu Prowincjalnego Zakonu Bonifratrów w Krakowie z propozycją przejęcia na własność i poprowadzenia iwonickiego szpitala. Prowincjał o. Jacek Misiak propozycję przyjął i w roku 1923 Bonifratrzy objęli w posiadanie szpital wraz z 35 chorymi. Pierwszym przeorem nowo powstałego konwentu został ojciec Alojzy Pluszczyk.
[ obrazek zewnętrzny ]
Dzięki materialnej pomocy konwentów prowincji polskiej w krótkim czasie udało się zmodernizować istniejący budynek, zakupić niezbędną aparaturę medyczną i unowocześnić wyposażenie, co pozwoliło na zwiększenie liczby chorych do 60 oraz otwarcie ambulatoriów świadczących pomoc okolicznej ludności.
[ obrazek zewnętrzny ]
Po wojnie Bonifratrzy wrócili do Iwonicza i po dokonaniu koniecznych remontów uruchomili szpital i ambulatorium. W roku 1950 szpital został upaństwowiony i przekształcony w Dom Opieki Społecznej dla Dorosłych pod zarządem Zrzeszenia Katolików Caritas. W latach 70. dokonano rozbudowy i modernizacji budynku, co pozwoliło na zwiększenie liczby pensjonariuszy, a także poprawę warunków mieszkalnych i sanitarnych.
[ obrazek zewnętrzny ]
W latach dziewięćdziesiątych wskutek zmian, jakie dokonały się w Polsce, bracia Bonifratrzy odzyskali prawo własności do swego domu w Iwoniczu, który teraz prowadzony przez Zakon podlega Wojewódzkiemu Zespołowi Pomocy Społecznej. Następstwem tych zmian była możliwość rozbudowy i modernizacji budynków. Ważnym wydarzeniem w życiu iwonickiego konwentu było przeniesienie pomieszczeń klauzurowych w nowe miejsce, i oddanie dotychczasowych do dyspozycji podopiecznych.
[ obrazek zewnętrzny ]

Spacerując po klasztornym placu zauważyłam przyglądającego się nam z zaciekawieniem mężczyznę. Gdy już opuszczaliśmy teren klasztoru zatrzymał się obok nas przejeżdżający samochód i ten sam mężczyzna pozdrawiając nas zapytał czy nie zechcielibyśmy zwiedzić klasztornej kaplicy, a jeśli tak to gdyby nas ktoś nie zechciał wpuścić to mamy powiedzieć, że Przeor o tym wie i że wyraził zgodę. Dziwi tylko fakt, że nie przeszkadzało mu w zaproszeniu nas do kaplicy to, że mieliśmy strój, który niezbyt dobrze jest widziany w obiektach sakralnych. /krótkie spodnie, bluzeczki na szeleczkach/

Dowiedzieliśmy się, że mieliśmy przyjemność spotkać Przeora Klasztoru - Brata Michała, który od ponad trzydziestu lat jest związany z Zakonem.

Zdjęcia poniżej przedstawiają wystrój klasztornej kaplicy...
[ obrazek zewnętrzny ]

[ obrazek zewnętrzny ]

[ obrazek zewnętrzny ]

[ obrazek zewnętrzny ]

... oraz przepiękne witraże zdobiące jej okna.
[ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ] [ obrazek zewnętrzny ]

Zdjęcie poniżej przedstawia jedną z prac wykonanych przez pensjonariuszy.
[ obrazek zewnętrzny ]
Prace te przyozdabiają ściany domu opieki lub są sprzedawane na świątecznych aukcjach.
To zdjęcia i opis jednego z trzech ciekawych miejsc jakie udało mi się podejrzeć podczas mojego spaceru. /kolejne wkrótce/

[Suzen]

Poniżej przedstawiam kolejne, moim zdaniem, ciekawe miejsce warte obejrzenia przez osoby przebywające w Iwoniczu Zdroju lub okolicach. Miejscem tym jest Zespół Pałacowo - Parkowy w Iwoniczu ul Zadwór 1.
Historia Iwonicza sięga początku XIV wieku, a od połowy XVI w. był on własnością Siemieńskich.
W 1799 r. wieś nabył Teodor Wojciech Załuski, od którego odkupił ją jego syn, Karol.
Pałac Załuskich /zwany zimowym/ wybudowano w 1883 r. z inicjatywy Michała /syna Karola/ i Heleny /z Brzostowskich/ Załuskich.
[ obrazek zewnętrzny ]
Herb rodu Załuskich - "Junosza"
Zamiar budowy nowej siedziby rodowej w Iwoniczu, zrodził w 1875 roku. Z jednej strony wymagał tego fatalny stan starego dworu, z drugiej strony zaś pozwalały na to materialne możliwości gospodarzy, którzy iwonickie uzdrowisko i cały majątek doprowadzili do „złotego okresu”. Przygotowania do budowy trwały dłuższy czas. Załuscy chcieli połączyć elegancką sylwetkę budowli z wygodnym wnętrzem, bezpiecznym przed zimnem i wilgocią, czego doświadczyli w starym dworze. Dom od położenia kamienia węgielnego, budowano dwa lata. Nie zachowały się żadne plany budynku, nieznany jest jego projektant. Istnieje tylko przypuszczenie, że plany nowego dworu mógł zaprojektować architekt Filip Pokutyński związany zawodowo z Krakowem i Lwowem.

Powstała budowla murowana, piętrowa, w kształcie prostokąta, z drewnianymi stropami
i z drewnianymi ścianami na piętrze, posiadająca kamienne detale. Nowy dwór frontem został ustawiony do starego.

[ obrazek zewnętrzny ]
[ obrazek zewnętrzny ]
Budowla od frontu ma obszerny portyk /ganek kolumnowy/ z podjazdem obustronnym. Nad gankiem znajduje się taras z trójkątnym zadaszeniem wspartym na czterech kolumnach. Zwieńczenie nad tarasem ozdabiają herby Załuskich (Junosza) i Brzostkowskich (Strzemię).

[ obrazek zewnętrzny ]
[ obrazek zewnętrzny ]
Po bokach fasady czołowej sterczą dwa wykusze /okna wystające z fasady/ zwieńczone daszkiem hełmowym.

[ obrazek zewnętrzny ]
[ obrazek zewnętrzny ]
Fasady boczne otrzymały mniejsze czterokolumnowe portyki /zadaszenia/ z tarasami.

[ obrazek zewnętrzny ]
Elewacja tylna składa się z dwóch pokaźnych bocznych ryzalitów /wypustów/ połączonych ze sobą tarasem ze szklanym dachem.

Budynek przetrwał w swej zewnętrznej bryle do naszych czasów. Pierwsze zniszczenia dotknęły go w czasie I wojny światowej. W 1914 roku w pałacu zamieszkał rosyjski generał ze swoim sztabem, korzystając ze wszystkich jego udogodnień i obsługi. „Światli” oficerowie rosyjscy tak bardzo „wypożyczali” książki z pałacowej biblioteki, że wnet ich zupełnie zabrakło. Miara niszczenia dworu przelała się w czasie II wojny światowej. Pałac został rozgrabiony i ogołocony jesienią 1944 roku. Po usunięciu Załuskich „władza ludowa” nie zadbała o należyte wykorzystanie obiektu. Czasowo umieszczono w nim klasy szkolne. Później gospodarzył tu PGR. Lepsze czasy nastał dla dworu, gdy mieściła się w nim administracja Ośrodka Doradztwa Rolniczego. W latach 1977 - 78 obiekt był wyremontowany. Później przez dłuższy czas nieużytkowany, aż do momentu przekazania go w "ręce" Uniwersytetu Rzeszowskiego, który jest w jego posiadaniu do dnia dzisiejszego. Obecnie w pałacu mieści się Międzynarodowe Centrum Edukacji Ekologicznej Uniwersytetu Rzeszowskiego i baza noclegowa.

[ obrazek zewnętrzny ]
[ obrazek zewnętrzny ]
[ obrazek zewnętrzny ]
W skład zespołu wchodzi również pięknie utrzymany park, z rzadkimi okazami drzew, na terenie którego znajdują się: stary dwór, zbór ariański /dom modlitwy/ oraz oranżeria. Park ma powierzchnię 6,25 ha wraz z 5 stawami o powierzchni lustra wody 1,65 ha.

Miejsce to jest oazą ciszy i spokoju, a spacer parkowymi alejkami pozwala nam przenieść się myślami w ten niezbyt odległy dla nas czas.

[ewasz]

Suzen pięknie fotografujesz i opisujesz.
Czyta się z wielką przyjemnością

[Suzen]

Ewo,dziękuję za słowa uznania.Bardzo mi miło

[ewasz]

Suzen, to prawda więc słowa uznania się należą

[Dzia_dek]

(...)dziękuję za słowa uznania.Bardzo mi miło

No, no, no. Grzeczna, miła i na dodatek nadzwyczaj skromna. To rzadkie cechy na dzień dzisiejszy.
Moje gratulacje. Te Twoje fotoreportaże są megaza ... (cenzura). "Suzen", wielki "Szacun" dla Ciebie.