Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

Alice pisze:Margot znam Wrocław bardzo dobrze,dość często tam bywam,zwiedzam,łażę ,oglądam.......jest piękny do spacerów,ale zwróciłaś mi uwagę na coś co dostrzegałam i nie potrafiłam zdefiniować.
Fakt,atmosfery Krakowskiego Rynku nie przebije w żadnej formie.

Rynek krakowski ma swój niepowtarzalny charakter, ale Warszawie też niczego nie brakuje. Tu poza cudowną Starówką jest mnóstwo innych miejsce gdzie można spacerować "do woli", podziwiać architekturę nowoczesną przeplatającą się z zabytkową. Uwielbiam Warszawę, ale chętnie zwiedzam także inne przepiękne miasta Polski. Takim miastem jest chociażby Płock - http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... norama.jpg

Nie przepadałam z Trójmiastem jakoś nigdy...... i dostałam dwa lata temu skierowanie do Sanatorium w Sopocie.Byłam 4 tygodnie w sierpniu i.....zakochałam się w Gdyni.Aż tak,że po powrocie do Warszawy zaczęłam przeglądać oferty mieszkaniowe.Na pewno w najbliższym czasie znów udam się na randkę z ....Gdynią.

Alice pisze:Margot znam Wrocław bardzo dobrze,dość często tam bywam,zwiedzam,łażę ,oglądam.......jest piękny do spacerów,ale zwróciłaś mi uwagę na coś co dostrzegałam i nie potrafiłam zdefiniować.
Fakt,atmosfery Krakowskiego Rynku nie przebije w żadnej formie.

Nasz wroclawski Rynek zyje latem 24h non-stop kolor niczym Rambla w Barcelonie i nikt nam tego nie odbierze !
Kraków i Wroclaw zupelnie 2 inne światy

Alice pisze:Rachel teraz z Warszawy jest połączenie z Wrockiem praktycznie co godzinę "Polskim Busem". Są kursy expressowe,5 godzin i jesteś na miejscu.

Dzięki za informację, być może jeszcze tego lata skorzystam i wybiorę się do miasta rodzinnego mojego ojca. Tyle o Wrocławiu słyszałam, ale prawdą jest, że każdy opisywał Wrocław tak jak go widział, czyli mosty, kanały, piękne ulice itd. Nikt nie mówił o tym na co Margot zwróciła uwagę. Faktycznie są piękne miasta, w których nie do końca czujemy się dobrze. Ta atmosfera, która jednemu odpowiada innego raczej odstrasza. Być może tak też jest z Wrocławiem. Nie wiem bo nigdy tam nie byłam

ewasz pisze:Byłam niejednokrotnie we Wrocławiu, mieście rodzinnym mojego męża. Jeździmy tam przynajmniej 2 razy w roku. Tam jest Jego rodzina i prochy ojca. Mąż uwielbia Wrocław i ma do niego sentyment ale ja nie. Owszem ostatnio Wrocław zyskał na wyglądzie, piękne ulice etc. Jednak preferuję Gdańsk i właśnie do niego czuję sentyment.
Co człowiek to inne odczucia

Ja też mam sentyment do Gdańska. Na gdańskiej starówce czuję się taka wyzwolona, radosna, uśmiecham się do przechodniów. Czuję się tak bardzo szczęśliwa, ale może dlatego iż tam właśnie spędzałam najpiękniejsze lata mojej młodości, być może mój duch młodości we mnie wstępuje gdy jestem w Gdańsku

Alice pisze:Nie przepadałam z Trójmiastem jakoś nigdy...... i dostałam dwa lata temu skierowanie do Sanatorium w Sopocie.Byłam 4 tygodnie w sierpniu i.....zakochałam się w Gdyni.Aż tak,że po powrocie do Warszawy zaczęłam przeglądać oferty mieszkaniowe.Na pewno w najbliższym czasie znów udam się na randkę z ....Gdynią.

Mimo, że jest blisko i nawet tam studiowałam to jakoś nie poznałam Gdyni tak jakbym mogła jednak mam jeszcze czas

Rachel ja ostatnio dość często buszowałam po Starej Pradze.Tak się zmienia,nabiera fajnego kolorytu.Atmosfera praskich knajpek - niepowtarzalna "Czysta Ojczyzna" i "Sen Pszczoły" w Koneserze.

Rachel ja wiem , tylko akurat odniosłam się do Wrocławia zgodnie z tematem , uwielbiam Jelenią Górę , Zieloną Górę i wiele , wiele innych pomijając .
Jedziesz gdzieś i albo urzeknie Cię to COŚ albo nie - obojętnie co to jest - ludzie , architektura etc.

Rachel, być może bo to moje rodzinne miasto, za którym bardzo tęsknię

W moją 50-tą rocznicę urodzin zrobiłam sobie prezent, a tym prezentem była sentymentalna podróż do Trójmiasta (10 dni). Mieszkałam w kamienicy w samym środku "Monciaka" (Sopot), ale nie zapomniałam o Gdańsku i Gdyni. Gdy dojechałam do Gdańska to serce mi tak mocno biło, że o mało co zawału nie dostałam, a przecież nie pojechałam tam na randkę. Jednak gdy postawiłam stopę na ul. Długi Targ to się rozryczałam ale ze szczęścia. Szłam ulicą i jednocześnie śmiałam się i płakałam. Nie interesowało mnie to co kto sobie o mnie pomyśli tak bardzo byłam szczęśliwa, że znów jestem w moim ukochanym Gdańsku i to w jaką rocznicę? Postałam chwilę przy Neptunie, wyżaliłam się jemu, opowiedziałam o tym co się w tak długim czasie u mnie zmieniło, poszłam nad Motławę, usiadłam na ławeczce i czas się dla mnie zatrzymał. W żadnym mieście nie czuję się tak dobrze jak w Gdańsku. Kocham to miasto ponad wszystkie na świecie