Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

pozwól sobie odpłynąć
zgubić chwilę gdzieś
uwolnić się od czasu
wynurzyć z niego się

pozwól zapomnieć
o codziennych sprawach
zamknij oczy
przyjemnym myślom się oddawaj

nie szukaj odpowiedzi
tam gdzie jej nie ma
ani złożoności, sensu
w prostocie istnienia

czasem banalne rzeczy
potrafią cieszyć tak
gdy je odnajdziesz
zobaczysz blask

Trzeba marzyć

Żeby coś się zdarzyło
Żeby mogło się zdarzyć
I zjawiła się miłość
Trzeba marzyć
Zamiast dmuchać na zimne
Na gorącym się sparzyć
Z deszczu pobiec pod rynnę
Trzeba marzyć

Gdy spadają jak liście
Kartki dat z kalendarzy
Kiedy szaro i mgliście
Trzeba marzyć
W chłodnej, pustej godzinie
Na swój los się odważyć
Nim twe szczęście cię minie
Trzeba marzyć
W rytmie wietrznej tęsknoty
Wraca fala do plaży
Ty pamiętaj wciąż o tym
Trzeba marzyć
Żeby coś się zdarzyło
Żeby mogło się zdarzyć
I zjawiła się miłość
Trzeba marzyć

Jonasz Kofta

Blondi bardzo, bardzo mi się podoba. Dziękuję

Selene...proszę bardzo.....pomarzmy troszkę o tym co by mogło nas spotkać gdyby....no właśnie gdyby .Dlaczego po czasie dochodzimy do pozytywnych wrażeń,przemyśleń po czasie,który już nie wróci....i czasem jedno zdanie zostało za dużo powiedziane

Blondi to nie jest jakaś tam czcza pisanina. To co napisałaś jest bardzo proste, daje do myślenia i pobudza wyobraźnie i dlatego tak mnie ujęły te słowa

Mam teraz taką ....swoją "drogę krzyżową",czego się nie dotknę to to burzę.....może wina tkwi we mnie w środku,

Hej .hej, wiersz piękny i marzenia urocze.Musimy marzyć i jeszcze wierzyć , że się spełnią.
Ja marzę,że kiedyś spotkam na wyjeżdzie osobę,która doda mi odwagi i będę mogła się puścić -ale uchwytu w basenie ,bo wciąż się boję pływać

Muszę Cię zmartwić ,nic nie da dodawanie odwagi .Sama się musisz puścić ...oczywiście tego uchwytu .Ja bałam się panicznie wysokości ,windy to był dla mnie całe dekady koszmar ,wolałam wędrować pieszo nawet na 7 piętro ,No i stał się cud ,pojechałam do sanatorium w Kołobrzegu ,pomyślałam sobie teraz albo nigdy wjechałam windą panoramiczną na 11 piętro ,wprawdzie serce miałam w gardle ale dałam radę ,następnego dnia poprawiłam ,zaliczyłam 12 piętro i teraz no może do samolotu bym nie wsiadła ale winda już nie powoduje we mnie tego panicznego lęku co kiedyś .Sama musisz przemóc lęk .

Meduza -gratuluję przełamania lęku i Twojej odwagi .Zdaję sobie sprawę co przechodziłaś w tej windzie ,bo kiedyś jechałam z Panią ,która osunęła się na podłogę gdy winda ruszyła ,ale już więcej nie wsiadała do windy .Ja też liczę, że zrealizuję swoje marzenie i popłynę chociaż żabką.

Marzenia się spełniają jeśli tylko mocno, mocno w nie wierzymy.....naprawdę