Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

Jeżeli ma się takich mentorów i przewodników jak Ty Szynszyl, Bogutka , Dzia_dek i pozostali zauroczeni i zakochani to raczej nie ma możliwości aby nie poczuć czegoś magicznego i nie chcieć wrócić

Ja moje serce zostawiłem w 2008 roku. A potrafiłem jechać 12-ście godzin na jeden dzień żeby zobaczyć jak wygląda zima w Polańczyku. Tak mnie
to kręci.

A ostatni raz kiedy byłeś ?

2021 i nie stety musiałem wrócić bo dopadł mnie cowit. Mimo usilnych starań nie zdołali mnie zatrzymać na kwarantannie. Po dziesięcio godzinnej podróży wróciem do domu. Ale nie odpuszczę dzwonie i pytam o zwrot na Polańczyk.

https://youtube.com/shorts/aKZy3mED7vk? ... NiEYteUXsQ

Każdy z nas ma inną historię. Każdy z nas jest w innym miejscu życiowym. Ale jeżeli czegoś naprawdę się chce to trzeba zrobić ten jeszcze kolejny i kolejny krok do przodu. Jak nie dziś to może za tydzień, może za miesiąc się uda. I będziesz miał satysfakcję. To jak z tymi górami o których piszesz. Nie masz siły, ale idziesz i wchodzisz na szczyt i masz satysfakcję że się udało.

Więc dzwoń. Może to dzisiaj będzie ten dobry.

Widzisz, czasami trudno jest nam zrobić ten krok. Jesteśmy zobligowani pracą, domem, obowiązkami. Tylko nadzieja trzyma że się powróci się w to
nasze wytęsknione miejsce.

Wiem. Bardzo dobrze wiem.

To czym jest to twoje wytęsknione miejsce? Może teraz po zobaczeniu Bieszczad zmienisz zdanie.Ale czas pokaże.

Nie mam takiego miejsca, które skradło całe moje serce. Ale bardzo lubię wracać nad morze. Bez ludzi, sama ze sobą. Usiąść patrzeć w morze. Wsłuchać się w szum przypływających i odpływających fal. Tam nie planuję. Tam po prostu jestem. Podaję się życiu. Czuję spokój. Czuję siebie.

Wiem bardzo dobrze, jak trudno jest zawalczyć o siebie. Zrobić ten pierwszy krok.

Czyli teraz czas na szukaniu spokoju na połoninach. Życzę Tobie tego. Mam nadzieję że znajdziesz a jak nie pozostaje morze.