Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

a Kto tak się bawił...

na tym był dobry biznes w Czechosłowacji

w to się jeszcze gra?

taką rybkę stłukłam u mojej ciotki...
kiedyś się grało....

Określenie krążelnica znalazłam w opisie pewnego skansenu i tam właśnie było jako urządzenie do kapusty. Być może żywane było odniesieniu do różnych siekających urządzeń.

Tak, sieczkarnia ręczna. Powinna stać jeszcze gdzieś u rodziców. Dokładnie taka. Niesamowita konstrukcja.
Oj bolały ręce od kręcenia kołem.

+alicja+ czy masz na myśli grę w tzw. pikuty (nóż lub finkę przykładało się do dłoni i ruchem drugiej ręki wbijało się go w ziemię).
Oj były i w moim wykonaniu różności czynione co oczywiście musiało być skarcone i to nawet dość boleśnie. Byłam tzw.chłopczycą. Gdzie diabeł nie wlazł tam byłam ja
Wspomnienie wywołujące u mnie zawsze salwę śmiechu jest rozsypanie wiśni na trawniku nasączonych spirytusem (pękł gąsior z nalewką).
Rano był wielki raban, że pomóc przyszedł. Sąsiadka wypuściła kury a one dały się do tych wiśni. Uchlały się niesamowicie , zataczały się przewracając oczami padając w bezruchu na ziemię.
Widok niezapomniany
Lanie od babci też ale warto było

Dawno dawno temu pojechałam z rodzicami do babci mieszkał tam jeszcze mój wujek wówczas kawaler
Wujek wrócił z Ameryki i przywiózł różne ciekawe,,rzeczy,,między innymi krem samopalający
Postanowiłam także tego spróbować...cała rodzina wybra się na wesele i ja także zdziwienie było z biegiem godzin coraz większe ja blondynka włosy herubinka i czarna na twarzy jak murzynek bambo

latem obowiązkowo pływanie na dętkach
niektórzy mieli niezłe wypasy, duże
ale ile to razy brzuchy były zdrapane do krwi wentylem...
skakało się ze skarpy na dętki,
kto nie trafił opił się wody
Zdarku ,oj bolały, ale staliśmy w kolejce, żeby pokręcić...
Feli, u moich dziadków tak nazywano to urządzenie

Prawie z każdego Waszego postu coś i w moich wspomnieniach jest.
Jeszcze przypomniały mi się pewne wydarzenia. Zima, mróz taki, że bez czapki nie dało się wyjść i droga do szkoły. A miałam 3 km... spory kawałek. Pół drogi w zaspach, kto w większej szedł, tym lepiej. Druga połowa drogi ślizgawką na rzece. Każdy z dzieciaków tak szedł...... gdy tylko mróz ścinał rzekę ślizgaliśmy się aż do samej szkoły. I nawet dorośli nie oponowali i nie zakazywali nam tego. Rzeczka w najgłębszym miejscu była może do kolan..... nigdy nie zdarzyło się nieszczęście, a frajdę mieliśmy niemałą.
I jeszcze coś. Końcem lata, gdy osty miały już swoje rzepy zabawa w rzucanie w siebie tymi rzepami. Kiedyś zrobiliśmy atak na kolegę. Jego bujna czupryna przyjęła sporo tych rzepów........ ile jego mama musiała się namęczyć, by je powyciągać, ile później nadawała na nas. Parę kosmyków nawet powycinała razem z rzepami ....... Ale i tak nadal rzucaliśmy tymi rzepami... do dziś mam taki odruch, by zerwać rzep i rzucić w kogoś
Fajne czasy...... nie było siedzenia w domach, zawsze wszędzie było nas pełno. Do domu trzeba było nas zaganiać....... czasem pasem Teraz wręcz odwrotnie..... pasem się wygania, by małolaty chciały wyjść z czterech ścian