Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

Małgosia69 pisze: 06 kwie 2018 22:31 Ale mi się otworzył zakątek w rozumku ze wspomnieniami. Ciechocinek 5 lat temu, Nauczyciel, pobyt ZUS. jestem z dziewczynami na tańcach w Stodole. Bawię się z panem cały wieczór, biała koszula, spodenki w kancik, ale ogólnie miły facet. Między tańcem opowiada mi,że jest z Sopotu, pracuje gdzieś tam, mieszka gdzieś tam. Nie znam Sopotu, więc łykam teksty Pana, jak bocian myszy. Tańce się kończą, pa,pa, do zobaczenia jutro. Pan oczywiście tez w sanatorium. Bodajże w Orionie. Wracamy do sanatoryjnych pieleszy, ścieżkami na skróty przez park. Patrzymy a na stareńkim składaku popyla mój tancerz . Z wrażenia zaniemówiłam, a koleżanka na cały głos: o k...a on do tego Sopotu na tym rowerze zap.... . Ze śmiechu dostałam czkawki. A następnym wieczór spędziłam gdzieś indziej.

Hej, Małgosiu69, czy Twój znajomy z Sopotu na składaku, to nie idol Jajacka z ostatniego postu w temacie ...mężczyzna przystojny

A ja czesto wspominam jak byłyśmy na miescie i zaczął padać deszcz i żadna z nas nie miała parasolki A do ośrodka pół godziny drogi. Któraś wpadła na pomysł żeby użyć reklamówek. Więc wracałyśmy w deszczu z reklamówkami na głowie.
Każda miała reklamówke innego sklepu więc przy okazji i reklama też była. A jak wiadomo reklama dźwignią handlu
Dotarłyśmy na miejsce całe przemoczone. Jak zobaczyłyśmy nasze inne koleżanki które z tej samej wyprawy podjechały taksówką........nasze miny były bezcenne ........Przecież mogłyśmy wziąć taxi żadna nie wpadła na ten pomysł ale reklamówka...I owszem
Takie z nas inteligentne bestie

...A pamietasz Miriam jak ja sie wyluzowalam...ze az PIN do karty zapomnialam...

Tak pełen luz szkoda że nie mogłam Ci to przypomnieć

Nasz słynny tancerz przypomniał mi historyjkę z sanatorium w Krynicy Zd. której nigdy nie zapomnę. Pierwszy dzień, śniadanie, przydział stolików kojarzy nas trzech z pokoju z pokojem Kobiet. I tak pozostało do końca, my i One. Plany wieczorne? potańcówka,idziemy do wojskowego.
Bawimy się świetnie, przyłączają się kolejne osoby, więc zabawa przednia. Na koniec nasza grupa zaproszona jest na kolejne imprezy bo się świetnie bawimy. Wracamy z imprezy, dziwna cisza, Panie nasze obrażone,więcej z nami nie idą.
Kolejne balety, nasze Panie poszły same, my też w swoją stronę. Spotykamy na sali cztery młode kobiety, i bawimy się razem cały wieczór, odprowadzamy je pod sanatorium, umawiamy się na jutro, ale owe Panie więcej nie przychodzą.
Jeden z moich kolegów nie chciał chodzić często, zostało nas dwóch. Udało mi się jednak namówić jedną z naszych buntowniczek, by jednak poszła ze mną na tańce, bo nam się fajnie razem bawiło.
Idziemy więc, my i kolega z sali w kolejny wieczór na potańcówkę. Wchodzimy na salę...
Cdn.

...Rozglądamy się, i...stajemy w bezruchu, ja z kolegą patrząc na siebie.
Przy stoliku siedzą nasze niedawno poznane dziewczyny, a z Nimi jeszcze trzy inne.
No dobra, siadamy po drugiej stronie sali, i narada co robić? Oczywiście Kobieta, która przyszła ze mną nie wie kompletnie o co chodzi, lekko drwiący uśmiech, jak Stwierdziła, że miny w momencie wejścia mieliśmy takie, że nie zapomni ich nigdy.
Powiedzieliśmy Jej o co chodzi, więc ubaw miała z nas cały wieczór, później cały turnus.
Przy stoliku konsternacja, co robimy? Ja jestem z Kobietą, którą zaprosiłem, więc bawię się z Nią, Patrzę na kolegę,a on mówi: co ja nie dam rady bawić się z siedmioma Kobietami?
Wstał więc, podszedł do ich stolika, zaprosił na parkiet, i przez cały wieczór ja bawiłem się z kobietą, którą zaprosiłem, a kolega dał radę naszym dziewczynom. Śmiechu było co nie miara, sytuacja uratowana a kolega ledwo żywy i mokry, ale bohater.
Wesoło było do końca turnusu, spotykaliśmy się jeszcze na tańcach, a ja bawiłem się już do końca turnusu tylko z osobą, którą chciałem.
Do tej pory wspominamy ten niezapomniany wieczór.

Ufff, to mieliście nie lada emocje. Fajne wspomnienia.

Hej Jajacek. Suchy i skrócony opis nie oddaje rzeczywistego komizmu tej sytuacji.

Nie ma co gadać W sanatorium śmiechoterapia na pierwszym miejscu

Ale wam dobrze. Mi smutno bo nie mam wspomnień