Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

Jak nie kochać jesieni, jej babiego lata,

Liści niesionych wiatrem, w rytm deszczu tańczących.

Ptaków, co przed podróżą na drzewach usiadły,

Czekając na swych braci, za morze lecących.



Jak nie kochać jesieni, jej barw purpurowych,

Szarych, żółtych, czerwonych, srebrnych, szczerozłotych.

Gdy białą mgłą otuli zachodzący księżyc,

Kojąc w twym słabym sercu, codzienne zgryzoty.



Jak nie kochać jesieni, smutnej, zatroskanej,

Pełnej tęsknoty za tym, co już nie powróci.

Chryzantemy pobieli, dla tych, których nie ma.

Szronem łąki maluje, ukoi, zasmuci.



Jak nie kochać jesieni, siostry listopada,

Tego, co królowanie blaskiem świec rozpocznie.

I w swoim majestacie uczy nas pokory.

Bez słowa na cmentarze wzywa nas corocznie

Jesienny deszcz.

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny....
Leopold Staff

[ obrazek zewnętrzny ]

Ach ta jesień taka humorzasta jak kobieta...… bywa zim­na, chmur­na i szara…krótkie dni pełne ciem­nych lęków… wieczory jesienne bywają takie długie i ponure… ...czasem
Ale jesień przecież przeminie…I to wszystko też mi­nie…Jak wszystko…Cza­sami z naszym życiem jest właśnie jak z tą naszą je­sienią…Wiatr w oczy…Deszcz roz­paczy…
Zes­chnięte nadzieje i pożółkłe myśli…Ale kto z nas nie uśmie­chnie się jednak na wi­dok pierwszego kaszta­na pod drzewem?…Kto z nas nie lubi szelestu kolorowych liści pod nogami?…To wszystko ociepla nasze serca...
Ten zapach jesieni...kwitnące mimoze ....."mimozami jesień się zaczyna"

Piękna jesień, kolorowe liście i z tej jesieni pozostały mi tylko......Kasztany- E, Górniak , tylko.....kasztany resztę zabrała....jesień.....

Nie możesz zasnąć..., spoglądasz, a za oknem ciemno..., gdzie nie gdzie migają światełka. Też wyglądają przez okno..

Już jesień. Liść na drzewie rzednie.

Jeszcze ostatnim złotem gore,

A z nim spokojnie gaśnie, blednie,

Co nie umiało umrzeć w porę.


Pogodny schyłek dnia łagodzi,

Co myśl mąciła bałamutna,

I w serce miłościwie schodzi

Radość tak cicha, że aż smutna.

Pogoda późnej już jesieni

Słoneczny miód na ziemię zlewa.

Liście się złocą w sto odcieni.

Powiewa wiatr i szumią drzewa.

Rozkosz najsłodsza i okrutna

Upaja serce bezlitośnie.

Nieba głąb blada jest i smutna,

Jak w dniach starości myśl o wiośnie.

A drzewa nie przestają szumieć:

Nadziei pieśń czy wyrzeczenia?

Serce daremnie chce zrozumieć,

Gdzie nie ma nic do rozumienia.

Lubię poezję L.Staffa,widzę że wiele jest zwolenniczek jego twórczości,,,
LIST Z JESIENI

Czekam listu od ciebie... Tam Południa słońce

I morze mówi z tobą... U mnie długa słota,

Samotność, jesień, chmury i drzewa więdnące...

Dziś pogoda... lecz słońce chore - jak tęsknota...

Nim wyślesz, włóż list w trawę wonną albo w kwiaty,

Bo tu żadne nie kwitną już... Niech go przepoi

Spokój, woń słońca, szczęście twej bliży i szaty -

Albo go noś godzinę w fałdach sukni swojej...

A papier niechaj będzie niebieski... Bo może

Znów przyjdą chmury szare, smutne, znów na dworze

Słota łkać będzie, kiedy list przyjdzie od ciebie;

Skarżyć się będą drzewa, co więdną i mokną,

A ja, samotny, może znów będę przez okno

Patrzał za małym skrawkiem błękitu na niebie...

--------------------------------------------------------------------------------
L.Staff

L. Staff to moje lata szkoły podstawowej. Wówczas właśnie polubiłam jego wiersze, tak rzadko dziś cytowane. Dobrze, że na tym forum znalazło się kilka jego wierszy o jesieni, ale jesień kiedyś a dziś niewiele do siebie podobna. Kiedyś piękna i złota, dziś też złota ale raczej zapłakana deszczem.