Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

Darek, te niezapomniane wspomnienia...

Czesław Niemen - Wspomnienie

https://www.youtube.com/watch?v=gYJix_D1qjM

Z jakim spokojem i nostalgią wracam do swojej pierwszej miłości pokrytej kanarkowym lakierem Syreny 105 L.
Do dziś słyszę ten cudowny głos silnika, niczym frania do prania oraz tę uroczy opar unoszący się wszędzie zapachem ET 78 z Mixolem.
Ile frajdy dawała jazda, szczególnie w zimie. I to pierwsze w życiu lądowanie w rowie pełnym śniegu.
Najpiękniejsze wspomnienia to długie godziny spędzone z tym cudem techniki w i pod garażem. Dziesiątki naprawianych łatkami dętek, te wspaniale sypiące się krzyżaki z przodu. Jednak najmilej wspominam pompę wodną, która zaczynała przeciekać po szybszej jeździe. Miała ona specyficzny uszczelniacz działający na zasadzie nacisku sprężyny na ów uszczelniacz zbudowany z jakiejś kruchej substancji.
Na koniec rozleciało się łożysko na wale w silniku. Normalne kulkowe łożysko. No i walka przy składaniu wału, kiedy trzeba było go kilka razy wyciągać z silnika i poprawiać kąty.
Ech Jak wróciłem z wojska, nie było już mojej kanarkowej Damy 105 L

Cytrynku dziękuję za Twoje wspomnienia, jak mało samochodów jeździło wtedy po ulicach, ale czasy się zmieniły.

Cytrynku wieki temu też jeździłam syreną w żółciutkim kolorze zwaną Wackiem ze względu na rejestrację WAC. Jakie to szczęście na tamten czas było. Wyjazdy pod namiot na ukochane mazury. Ach wspomnienia...

z Syrenką zawsze miałem kłopot z przegubami homo kinetycznymi . Ruszać trzeba było na prostych kolach. ale mile wspominam . Mialem 104 do łapania kaszek na wsi i kur bo drzwi otwierały się inaczej jak w 105 L

Jeszcze jeden z pięknych momentów romansu z kanarkową damą. Czasami zdarzało się gdzieś lub do kogoś pojechać zimą szczególnie w tęgie mrozy.
Było częste zaglądanie by woda nie zamarzła. Chyba niewielu używało płynu, z uwagi na szczelność układu chłodzenia
Jednak z wielką chęcią uruchomił bym silnik tej bestii naszych szos i pomknął gdzieś przed siebie.
Sztani, moja miała już po ludzku otwierane drzwi, biegi i lewarek w podłodze. To była Dama S lux

Witam, a ja zaczynałem przygodę z autami od Trabanta, to był gdzieś 93 rok ubiegłego wieku.

No to i ja dorzucę swoje wspomnienia na temat królowej polskich szos i poboczy.
Rocznik 1980 model 105 z biegami pod kierownicą i nierozkładanymi oparciami siedzeń,
kolor "bahama yellow", po naszemu nazywana "żółtko". Przejeździłem nią dwa pełne
lata, nic kompletnie nie robiąc przy niej, a jeździłem dość dużo. Ciekawostka w sprawie
przegubów, o których wspomniał Sztani; nie miałem z nimi żadnych problemów ponieważ
poprzedni właściciel zainstalował przeguby z wirników ogonowych jakiegoś śmigłowca.
Skąd on to wytrzasnął w tamtych czasach, to nie mam pojęcia, ale to była część nie do
zniszczenia w tym samochodzie. Dla mnie największym wyzwaniem było zamontowanie
radia. Auto zakupiłem bez oryginalnego radioodbiornika (Safari), a montując swoje
był problem z jego zasilaniem ponieważ "Syrena" miała odwrotną instalację od większość
samochodów z tamtego okresu tzn. "plus na masę", a radio odwrotnie "minus na masę".
Koniec końców jakoś mi się to udało Po dwóch latach sprzedałem to "cudo" kupując
w zamian Fiata 125p, a nowy właściciel "królowej" nie nacieszył się długo nabytkiem,
bo któregoś letniego wieczoru nie "wyrobił" na zakręcie i "wpadł" do leśnego parowu,
gęsto porośniętego drzewami. On przeżył, ona niestety nie. W 1991 "poszła" na części.

Duży skok, z Syreny od razu na Kredensa.

Dobre