Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

..powrót wyglądał jak przemarsz resztek wojsk po przegranej bitwie... dobrze, że w grupie, bo wielu by nie trafiło na miejsce...tak się zaprzyjaźniałem..z wszystkimi, że dopiero NAZAJUTRZ poznałem szczegóły tej eskapady. klasycznie z wstydem przyznaje...film się urwał...pojawiały się wyłącznie jakieś FLASHBACKI...
razem odtwarzaliśmy ubiegły wieczór, Rysiek , który jak przyznał , spożył wyłącznie symboliczne dawki " napoju bogów", był dla wszystkich Delficką Wyrocznią...

muszę do pracy...wiem że tekst powyższy mało wnosi...lecz uważam go za potrzebny, dla dalszej opowieści...

... przed obiadem całą nowo poznaną ekipą, rozentuzjazmowani staliśmy przed stołówką, rozmawiając i wspominając poprzedni wieczór i ...w pewnym momencie poczułem się dziwnie...nie umiem tego opisać....tego stanu, tych odczuć...ale rozglądając się szybko dookoła, chyba udało mi się uchwycić w przelocie , jakby przeszywające spojrzenie pewnej pani stojącej samotnie z kilka metrów od nas, byłem pewien, że to dotyczyło mojej osoby...poczułem się dziwnie...a że niewiele pamiętałem z poprzedniego wieczoru, dyskretnie podpytałem kolegów czy znają ta panią,czy może była tam też gdzie my szaleliśmy i czy coś w związku z nią się nie wydarzyło... i o dziwo...nikt jej nie kojarzył...pomyślałem, że przesadzam, być może cierpię na "chorobę odstawieniową", wątek damsko-męski z góry wykluczyłem, pani była tak na oko ze 25-30 lat starsza ode mnie, a mi do Brada Pitta brakowało lat świetlnych...po poprzedniej eskapadzie jeszcze ze mnie parowało... uspokojony przez samego siebie i kolegów, temat odpuściłem...

..sytuacja w podobny sposób powtórzyła się, przed obiadem kolejnego dnia...wtedy byłem PEWIEN , że coś dziwnego się dzieje i dotyczy to mnie pani była niewysoka, ale jakoś tak dostojnie, elegancko ubrana i bił od niej jakiś taki spokój, a jednocześnie taka jakaś pewność siebie... znowu pytałem kolegów czy czasem czegoś nie wywinąłem...znowu potwierdzili, że nikt nie kojarzy tej osoby...zacząłem mocno rozmyślać, czy czasem nie znam skądś tej pani,powiedzmy - z racji moich podróży po kraju... mam fotograficzną pamięć , gorzej z imionami, gdy kogoś raz widzę, będę i za 30 lat pamiętał o tym fakcie, imiona raczej niekoniecznie... i kurna nic...tabula rasa...nie kojarzyłem osoby...

heh, jakbym czytał siebie... trochę mnie smuci , że nie jestem , aż tak inny jak myślałem....ale z drugiej strony, cieszę się , wiedząc , że ktoś ma w życiu podobnie i....próbuje to rozkminić

Nie ma co się smucić, ja nie mam takich zdolności jak Ty, ja tylko próbuję rozwinąć swoją świadomość, więc Twojej wyjątkowości nie przebiję. O pisaniu wierszy już nie wspomnę.
Poza tym uważam, że każdy z nas jest wyjątkowy na swój sposób, a jednocześnie, w szerszym spojrzeniu, jesteśmy jednym, także nic nie zginie.

ja nie mam takich zdolności jak Ty, ja tylko próbuję rozwinąć swoją świadomość, więc Twojej wyjątkowości nie przebiję.

sam nie wiem czy można to rozpatrywać w sensie zdolności, wyjątkowości...spotkałem parę osób, które miały podobne...jedno, co wiem na pewno..to, że jak demonstrowałem w realu swoje "moce" to faktycznie , dość często budziło to zdumienie postronnych osób, ich dużą ciekawość do poznania zjawiska, choć zdarzali się ludzie szukający w moich demonstracjach jakiegoś oszustwa...nie dopuszczając możliwości ich faktycznego zaistnienia...oni byli ograniczeni, tym czego ich nauczono w szkole..i być może w ogóle , nawet nie chcieli próbować zrozumieć, tego co widzieli...
dla mnie jest to już jakby codzienność , obcuję z tym zjawiskiem dość długo, potocznie nazywanym różdżkarstwem czy też radiestezją i ....chcę napisać, że .....rzeczy jak to nazwałaś "wyjątkowe", inne... dopiero opiszę i to jest dla mnie dziwne...zaskakujące...niewytłumaczalne....być może, dla wszystkich czytających też się takie wyda... albo zostanę uznany za wariata

w szerszym spojrzeniu, jesteśmy jednym, także nic nie zginie

i z tym jak najbardziej się zgadzam!!!!

jutro postaram się więcej popisać....

Czarodziej pisze: 13 mar 2023 19:09 ..sytuacja w podobny sposób powtórzyła się, przed obiadem kolejnego dnia...wtedy byłem PEWIEN , że coś dziwnego się dzieje i dotyczy to mnie

trzeciego dnia znów, poczułem na sobie jej wzrok... zrobiłem to...spokojnie z uśmiechem podszedłem do tej pani, przedstawiłem się i zapytałem po prostu czy my się znamy? patrząc na jej twarz( próbowałem być może odczytać coś z jej mimiki..) , która próbowała ukryć lekkie zmieszanie, usłyszałem - NIE , nie znamy się... a czemu Pan pyta?...padło...no i teraz , w dziwnych słowach coś tam zacząłem opowiadać, jak to mi się wydaje, że niby mnie Pani ustawicznie obserwuje, no i pomyślałem, że może się znamy, a ja Pani nie pamiętam... Uśmiechnęła się z lekka...i teraz Ona, niezdarnie próbowała mi odpowiedzieć, na jasno postawione pytanie...klucząc w słowach w pewnym momencie wypaliła...Czy ma Pan coś wspólnego z szeroko pojętą PARAPSYCHOLOGIĄ???? Ja pindolę, stałem jak WRYTY, oczy jak stare pięć złotych ,szok, szok, szok, w tej chwili , pomyślałem,.." robi sobie ze mnie jaja i wkręca mnie, ktoś jej powiedział o moich różdżkach, albo mnie gdzieś widziała jak to demonstrowałem...o żesz matko i córko.." ..ale, po chwili dodała -" jestem Absolwentką Uniwersytetu Jagiellońskiego, ukończyłam tam Psychologię , również policealne Studium Psychotroniki....interesuję się, szeroko rozumianą parapsychologią....

normalnie , jak spotyka mnie coś dziwnego od razu dostaję gęsiej skórki...wtedy aż mnie wzdrygnęło...


w słowach trudno mi oddać cała tą sytuację...ale tak jak umiem i pamiętam , opisuję....
i mogę śmiało przyznać, to spotkanie , zaliczam do tych, ważnych, DZIWNYCH zjawisk, spotykających mnie, a których nie rozumiałem i nadal często nie rozumiem...a w Polańczyku nastąpiła hehehe, kulminacja tych zjawisk

cdn.

Czarodzieju, myślę że podobne sytuacje miewamy wszyscy, ale nie wszyscy przywiązują do tego wagę, nie wszyscy to analizują. Może nieidentycznie jak u Ciebie, że spotykamy osoby interesujące się parapsychologią czy tego typu zjawiskami, ale przytrafiają nam się sytuacje czy na naszej drodze stają osoby, które dziwnym trafem są w tym momencie są nam wskazani. Moim zdaniem to wynika z tego, że rzeczywistość jest lustrem naszego wewnętrznego świata i otrzymujemy to czego akurat potrzebujemy, to czym jesteśmy, co nosimy w sobie, czym żyjemy. Tak ja to rozumiem.

Dziękuję, Kleinehexe za dyskusję, inaczej gadałbym sam ze sobą...Liczę nadal na komentarze, choć potwierdza się prawidłowość, którą obserwuję od 20 kilku lat, cisza, cisza, cisza....gdy próbuję zrozumieć , ten nasz , a jakże inny - świat, procesy zachodzące w nim...bo sam mogę być zbyt jednostronny, lub nie widzieć czegoś, a z boku lepiej widać ..podobno..

Wierzę, że pod koniec moich opowieści, Forumowicze coś tam podyskutują na ten temat...

teraz do pracy, cdn.

Nie ma za co , bardzo lubię dyskutować. Z natury również jestem straszną gadułą, o czym świadczą moje długaśne posty.
A co do ciszy, to nie można się temu dziwić. Od dziecka jesteśmy wtłaczani w schematy. Nasza dziecięca naiwność, ciekawość wszystkiego są po mału tłumione i ukierunkowywane w jedyną, słuszną stronę. Są ustalone zasady, którym mamy się podporządkować, bo inaczej będziemy dziwakami, innymi, nie do końca akceptowanymi osobami. Nawet dziecięca bujna wyobraźnia jest tłamszona, np. przez negatywne przesłanie w stwierdzeniach: "ty to masz wybujałą wyobraźnię, co ci się w tej głowie lęgnie". Nawet, gdy sobie to po latach uświadomimy, to niełatwo jest nam przełamać schematy. Oczywiście nie znaczy to, że każdy ma teraz być w kątrze do reszty świata, ważny jest jednak sam stosunek do inności.
Podzielam zdanie, że szersza dyskusja byłaby bardzo interesująca i mam nadzieję, że ktoś jeszcze do niej dołączy.

Ups, moja dysleksja znów wyrwała się na wolność , oczywiście powinno być "w kontrze".