Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

Super Małgosiu. Ja też przytargałam z biblioteki parę książek . Jeśli coś będzie godne polecenia to napiszę.

Dla mnie czytanie książek to poznawanie nowych przyjaciół, którzy z łatwością oddalą mnie od kłopotów. W końcu, jeśli dana osoba napotka szereg trudności w życiu codziennym, może łatwo przełączyć się na wydarzenia, które spowodują poczucie szczęścia i harmonii. W tym przypadku nic nie może zaciemnić mojego nastroju. Książka staje się obroną przed zewnętrznymi czynnikami drażniącymi. Zanurzając się w świat fikcyjnych lub prawdziwych bohaterów, na chwilę staję się ich przyjacielem lub tylko obserwatorem. Zdolność osoby do empatii jest natychmiast połączona. A jeśli czytana przeze mnie historia przywołuje jakieś wspomnienia z dzieciństwa, to z uśmiechem czytam ostatnią stronę książki i wydaje mi się, że jestem odmieniona: uspokajam się, jest ufność w przyszłość. Wydarzenia, które spowodowały negatywność, znikają w tle. Ale pewnego dnia przeczytałem książkę Gambling 102 i od tego czasu zaczął grać w kasynie. Czy są tam jacyś inni fani? Obecnie gram [link] . Ale czy możesz mi polecić więcej?

"Chąśba " Katarzyna Puzyńska
Wiem, wiem tu nie ma miłośników fantasy, ale może kogoś, kto się nie wypowiada, ale czyta ten wątek i lubi ten gatunek, zainteresuje ta pozycja.
Choć może to nie Sapkowski, ale jestem usatysfakcjonowana, że mogłam się przenieść się w świat baśni w klimacie starosłowiańskim, pełnym magii, rusałek, utopców, boginek i innych przedstawicieli Czarodziejskiego Ludu. Jest wątek kryminalny (w końcu Puzyńska to autorka poczytnych kryminałów), jest wątek miłosny, choć troszkę ukryty, jest oczywiście walka dobra ze złem i ważne przesłanie dla ludzkiej rasy. Ciekawym rozwiązaniem jest podział fabuły na gawędy (zamiast rozdziałów) i anegdoty, znajdujące się na końcu książki. W tekście gawęd znajdują się drogowskazy odsyłające do anegdot, będących uzupełnieniem historii. To "skakanie " po książce może być dla kogoś męczące, ale mnie się to podobało, bo i tak często uzupełnieniam lekturę, szukając dodatkowych informacji w innych źródłach np. mapach, encyklopediach itp.

Jak ktoś przebrnął przez „Grę w klasy” Julio Cortazara żaden sposób czytania książki nie wyda mu się dziwny.

Przyznam, ja nie przebrnęłam, ale byłam wówczas bardzo młodą osóbką, może dlatego. Fajnie Felice, że przypomniałaś mi tę książkę, może czas by do niej wrócić?

Pierwszy raz czytałam jak byłam bardzo młoda, wtedy to była lektura prawie obowiązkowa , przeczytałam w obie strony. Powiem tak, w moim wydaniu ten dugi raz był mniej ciekawy. Horacio to szczególna postać.

Widać byłaś gotowa na tę książkę, ja nie i może nigdy nie będę.
Określenie "lektura obowiązkowa " przywodzi u mnie złe skojarzenia.  Czytam książki od czasu, jak tylko posiadłam tę umiejętność. Pamiętam jak sama wybrałam się do miejskiej biblioteki dla dzieci, by się zapisać. Miałam jakieś 7-8 lat i okazało się,
że muszę wpierw uzyskać pisemną zgodę rodziców, by stać się szczęśliwym posiadaczem karty bibliotecznej. Mimo to z lekturami szkolnymi bywało różnie. Owszem, czytałam je, ale bez entuzjazmu, bo z obowiązku, a nie z wyboru. Do wielu szkolnych lektur, zwłaszcza z okresu pozytywizmu i Młodej Polski, wróciłam po zakończeniu edukacji i dopiero wówczas miałam przyjemność z czytania.

To nie była lektura obowiązkowa, absolutnie to było must have młodych intelektualistów
A ja tam miałam, że lektury czytałam, na studiach również. A jako że była to filologia obca to tym bardziej, a nawet większość w oryginale

Zrozumiałam wcześniejsze określenie "lektura prawie obowiązkowa", chodziło mi o to, że nie lubię przymusu, obowiązku, nie ważne czy to szkolnego czy środowiskowego. Opisałam akurat przykład szkolny, bo to dobrze obrazuje moje podejście do sprawy. Nic nie muszę, a mogę, chcę.

Właśnie skończyłam czytać książkę Kai Kowalewskiej "Siedem grzechów głuchych", powiem krótko.. lektura obowiązkowa dla każdego
Pozdrawiam wszystkich czytelników.