Niektóre teorie fizyki kwantowej sugerują, że czas może być efektem ubocznym splątania kwantowego — czyli nie fundamentalną cechą rzeczywistości, lecz emergentnym zjawiskiem wynikającym z relacji między cząstkami.
Według najnowszych badań:
- Czas może nie istnieć samodzielnie, lecz być produktem interakcji między obiektami kwantowymi.
- Włoscy naukowcy zaproponowali model, w którym czas powstaje dzięki splątaniu — czyli korelacji między stanami dwóch cząstek.
- To oznacza, że zmiana jednej cząstki względem drugiej tworzy wrażenie upływu czasu, choć w rzeczywistości może to być tylko matematyczna konsekwencja ich relacji.

Co to oznacza dla fizyki?
- W klasycznej fizyce czas jest niezależnym wymiarem, w którym zachodzą zdarzenia.
- W mechanice kwantowej — zwłaszcza w kontekście splątania — czas może być emergentny, czyli wynikający z bardziej podstawowych zjawisk.
- Niektóre modele kwantowe próbują zastąpić czas korelacjami między cząstkami, co może prowadzić do nowego rozumienia rzeczywistości.
- Co ciekawe, możliwe jest splątanie między cząstkami, które nie istnieją w tym samym czasie — czyli np. cząstka A dziś może być splątana z cząstką B jutro.
- To podważa intuicyjne pojęcie czasu jako liniowego i nieodwracalnego.

Filozoficzne implikacje
- Jeśli czas jest tylko produktem splątania, to może nie istnieć „teraz” w absolutnym sensie.
- To prowadzi do pytań o naturę świadomości, przyczynowości i wolnej woli — czy wszystko jest już „ustalone” w strukturze splątanych stanów?

Źródła i dalsza lektura
- Wikipedia: Stan splątany
- Science in Poland: Czas jako iluzja
- Spider’s Web: Czas jako efekt uboczny
Nie taka głupia ta AI, a to tylko darmowa wersja.
Spacer bardzo udany, bo wróciłam z koszykiem podgrzybków.
