Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

malgorzatas pisze: 18 sie 2018 10:34 Podtrzymać na duchu...

Dwóch mężczyzn, obaj bardzo chorzy, byli w tym samym pokoju, w szpitalu. Jednemu wolno było siadać na łóżku,każdego popołudnia na godzinę, żeby ułatwić mu odprowadzenie wody z płuc. Jego łóżko było na wprost jedynego okna. Drugi musiał cały czas leżeć na wznak. Obaj rozmawiali godzinami. Rozmawiali o swoich kobietach, rodzinach, domach, pracy, pobycie w wojsku, gdzie byli na wakacjach.

"Dziś jest prezentem, dlatego nazywa się go teraźniejszością"


Autor nieznany

Miłego Dnia

Coś Pięknego...

Pozdrawiam

malgorzatas pisze: 18 sie 2018 10:34 Podtrzymać na duchu...

Absolutnie, Przepiękna i ciągle na czasie, historia.
Może prawdziwa, może zmyślona, ale jakże potrzebna ludziom, którzy tego potrzebują.
Myślę że Obaj Mężczyźni wystarczająco długo już ze sobą przebywali, by się poznać nawzajem by wiedzieć czego każdy z nich potrzebuje.
Jeśli tak było, to los sprzyjał obu Panom pod koniec Ich życia.
Tak czasem bywa, że to co Piękne i najbardziej wartościowe, przychodzi później, a niestety w wielu przypadkach zbyt późno.
Wartością samą w sobie jest mówienie prawdy, nawet przykrej, i jestem przekonany, gdyby ona w owym czasie pomogła koledze to by ją usłyszał.
Ale z drugiej strony,trudno uwierzyć, że po tylu rozmowach jeden o drugim nie wiedział że jest niewidomy. Zostawmy.
Liczy się to, co w sercu dla drugiego człowieka mamy. Nawet gdy jest troszeczkę późno, tym bardziej potrzebne.
Tak myślę.

Blaski i cienie, życie........ ale jak żyć? Znalazłam piękne słowa o tym, co znaczy być Człowiekiem

Rudyard Kipling - "List do syna"

Jeżeli zdołasz zachować spokój,
chociażby wszyscy go stracili, Ciebie oskarżając;

Jeżeli nadal masz nadzieję, chociażby wszyscy o Tobie zwątpili,
licząc się jednak z ich zastrzeżeniem;

Jeżeli umiesz czekać bez zmęczenia,
jeżeli na obelgi nie reagujesz obelgami,
jeżeli nie odpłacasz na nienawiść nienawiścią,
nie udając jednakże mędrca i świętego;

Jeżeli marząc - nie ulegasz marzeniom;
Jeżeli rozumując - rozumowania nie czynisz celem;

Jeżeli umiesz przyjąć sukces i porażkę,
traktując jednakowo oba te złudzenia,

Jeżeli ścierpisz wypaczenie prawdy przez Ciebie głoszonej,
kiedy krętacze czynią z niej zasadzkę, by wydrwić naiwnych
albo zaakceptujesz ruinę tego, co było treścią Twego życia,
kiedy pokornie zaczniesz odbudowę zużytymi już narzędziami;

Jeśli potrafisz na jednej szali położyć wszystkie Twe sukcesy
i potrafisz zaryzykować, stawiając wszystko na jedna kartę,
jeśli potrafisz przegrać i zacząć wszystko od początku, bez słowa,
nie żaląc się, że przegrałeś;

Jeżeli umiesz zmusić serce, nerwy, siły, by nie zawiodły,
choćbyś od dawna czuł ich wyczerpanie,
byleby wytrwać, gdy poza wolą nic już nie mówi o wytrwaniu;

Jeżeli umiesz rozmawiać z nieuczciwymi, nie tracąc uczciwości
lub spacerować z królem w sposób naturalny,

Jeżeli nie mogą Cię zranić nieprzyjaciele ani serdeczni przyjaciele;
Jeżeli cenisz wszystkich ludzi, nikogo nie przeceniając;

Jeżeli potrafisz spożytkować każda minutę,
nadając wartość każdej przemijającej chwili;

Twoja jest ziemia i wszystko, co na niej
i co - najważniejsze - synu mój - będziesz Człowiekiem

Tak Princi to smutne ale co gorsze, prawdziwe.
Dużo wśród Nas, ludzi niestety kalekich, bo kaleką jest nie Ten, który nie może chodzić,
ale Ten który nie Umie Kochać drugiego Człowieka.
Pozdrawiam Cię

Trudno się z tym nie zgodzić

Princi

Zbyt często wytykamy palcem i oceniamy takich ludzi, nie zadając sobie trudu poznania historii ich życia.
W nie jednym przypadku jest ona ciekawsza w kilku chwilach niż cała historia życia tych którzy oceniają.
Nasze życie nie zawsze zależy od nas samych, natomiast bardzo często sami niesiemy jego konsekwencje.