Forum Nasze Sanatorium. Opinie o sanatoriach. Forum o sanatoriach. Forum kuracjuszy.

Jest, jest, tylko w innych okolicznościach, no cóż przecież aż całe 10 lat póżniej....

Ja niedługo zobacze czy nic sie nie zmieniło od mojego ostatniego pobytu

Moim zdaniem każdy ma prawo do szczęścia w sposób i w miejscu w jakim to sobie wymarzył.Sa ludzie błyskotliwi wykształceni,są ludzie nie wykształceni skromni i tez piękni.Swiat jest zróznicowany.Nie interseuje mnie jak inni kierują swoim życiem ,ponieważ to ich sprawa prywatna.
Są też tacy co z róznych przyczyn życiowych nigdy nie opuscili swojego domu ,nigdzie nie wyjeżdżają i taki Ciechocinek lub inne takie miejsce jest dla nich spełnieniem marzeń.
Zawsze spogladam na takie skromne osoby z szacunkiem.Nie toleruje tylko cwaniaczenia w sanatoriach i innych zachowań.Ale po co o nich.
Niech się ludzie cieszą ,jak im to sprawia przyjemność ,niech ich życie chociaż w ciągu tych 21 czy wiecej dni będzie kolorowe i pozostawi piękne wspomnienia.

Kruszynko, masz rację, ja też jestem takiego zdania. A to , ze się uśmialam, to inna sprawa. Ja się z tych ludzi nie wysmiewałam, ubawił mnie zabawny autentyzm sytuacyjny, świetnie uchwycony

Co by tutaj Basiu powiedzieć ,żeby było dobrze nic nie powiem

W tym dokumencie autor przedstawił portret dziesięciorga przebywających w Ciechocinku kuracjuszy. Ja nie dopatrzyłam się tam "tajemnicy, intrygi turnusowej czy też romansu" i moim zadaniem nie ma tam nic zabawnego poza jedynym momentem, który mnie rozbawił. A był to... radiowy kostium kąpielowy.
A więc drogie Panie wybierając się na kurację do Ciechocinka koniecznie trzeba się w takowy kostium zaopatrzyć.

Dzięki Selenko za link. Przed chwilą obejrzałam film i mogę powiedzieć, że nie odkryłam w nim nic śmiesznego, poza wątkiem o którym Ty wspominałaś. Film ten w rzeczy samej jest bardzo smutny i przygnębiający. Oglądając go było mi bardziej do płaczu niż do śmiechu

Dzięki wielkie Selenko....obejrzałam.Dla mnie ten film jest po prostu smutny,smutni ludzie,którzy nie zawsze i nie wszędzie znajdują powód do radości......i wcale nie chodzi o to,czy są prości,skromni....oni są smutni.

Jakiś czas temu był emitowany w TVP felieton pt; ' Sanatoryjny flirt". Ten materiał zdecydowanie łatwiejszy. Jak ktoś nie oglądał to podaję link z you tube;
http://www.youtube.com/watch?v=Bw2uOqK7LJw

Hm ,żeby się uśmiechać i być radosnym ,nie tylko w sanatorium ludzie muszą mieć w miarę spokojne życie.
Trudno się uśmiechać osobie która np zmaga się z jakąś powazna chorobą i w krótkim czasie przezywa tragedię ,ponieważ dziecko dorosłe zachorowało równie powaznie.(Po za tym nie tylko choroby odbierają usmiech).
Po za tym, jak by pokazali tych radosnych ludzi,opinia ,że do sanatoriów jeżdzi się tylko rozrywkowo nabrałoby niepodważalnej mocy i stu procentowego przekonania.