Każdemu, co dnia, własny odcinek życia pisany,
Każdy, co dzień ma swój kierunek obrany,
Każdy z nas ma swój rozum, swoją duszę i możliwości,
Każdy z nas ma swój czas, przebyte dni, swój znak jakości.
Człowiek jest lepszym lub złym, ale zawsze człowiekiem,
Człowiek, jest kimś, kto bagaż ma w swej obfitości znaczony wiekiem,
Człowiek jest już z natury niedoskonałą wersją lepszego człowieka,
Człowiek od zawsze pomocą służy, jeśli w potrzebie, sam na nią czeka.
Czyż nie my jesteśmy istotami dominującymi na tej ziemi, w każdej szerokości?
Czyż nie my autorami jesteśmy wszystkiego, co smuci lub przysparza radości?
Czyż nie my kopiemy dołki, i w nie wpadamy, hodujemy kwiaty i się w nich kochamy?
Czyż nie my? My właśnie mamy klocki tego świata, my go układamy.
Człowiek dla świata dotąd istnieje, puki żyjąc ma jakieś cele,
Człowiek wartością jest dla człowieka, choć kieszeń pusta,umie dać wiele.
Człowiek mądrości tyle ma w sobie, ile go wcześniej życie nauczy,
Człowiek godnością, dotąd darzony, puki go z życia coś nie wykluczy.
Szczęśliwy człowiek, gdy nic nie stracił a w życiu ma wielu przyjaciół,
Szczęśliwy ten, kto ma wokół siebie ludzi, co widzą to, czego sam by nie zobaczył.
I choć szczęścia nikt realnie jeszcze nie zmierzył, zatem szczęścia nie ma,
Nikt szczęścia nikomu szukać nie zabroni, tyle ile mu potrzeba.
