Chciałam się podzielić swoją metodą na bolącą duszę, a mianowicie bliski, jak najbliższy kontakt z naturą. W takich chwilach, jeśli tylko jest taka możliwość, jadę do lasu, nad rzekę, na łąkę (a mam swoje miejsca, gdzie jest wszystko na raz), spaceruję na boso, chłonę najpiękniejsze na świecie zapachy, dźwięki, widoki. Próbuję oczyścić umysł będąc uważną, tu i teraz. Wiem, że niektórzy mogą to uznać za naiwne i niemądre. Mnie bardzo pomaga, niejednokrotnie w bardzo trudnych momentach życia. Aby uwiarygodnić tę metodę, dodam, że zalecają ją psychologowie i mądrzy psychitrzy osobom cierpiącym na depresję.
Niestety czasem trzeba za to dobrodziejstwo zapłacić w postaci ukąszeń komarów, poparzeń przez pokrzywy, zadrapań od jeżyn.
Ja już to zaakceptowałam, bo wiem ile zyskuję w zamian. Dziś oprócz wyciszenia, objadłam się dzikimi malinami i nazbierałam liści dębu do przetworów z ogórków, które na mnie czekają. A i moja sunia kocha te spacery.
Szczerze polecam i życzę wszyastkim samego dobra.
, fakt że przebywanie z naturą wpływa na nasz nastrój, a zwłaszcza w lesie czy w śród drzew. Bodajże w Japonii wymyślili taką "ideę" przebywania i przytulania się do drzew, wspomniałem o tym w "czy wiecie , że".
