Czytacie książki?

[Lewek]

Super Małgosiu. Ja też przytargałam z biblioteki parę książek . Jeśli coś będzie godne polecenia to napiszę.

[TOMLOVE4IK]

Dla mnie czytanie książek to poznawanie nowych przyjaciół, którzy z łatwością oddalą mnie od kłopotów. W końcu, jeśli dana osoba napotka szereg trudności w życiu codziennym, może łatwo przełączyć się na wydarzenia, które spowodują poczucie szczęścia i harmonii. W tym przypadku nic nie może zaciemnić mojego nastroju. Książka staje się obroną przed zewnętrznymi czynnikami drażniącymi. Zanurzając się w świat fikcyjnych lub prawdziwych bohaterów, na chwilę staję się ich przyjacielem lub tylko obserwatorem. Zdolność osoby do empatii jest natychmiast połączona. A jeśli czytana przeze mnie historia przywołuje jakieś wspomnienia z dzieciństwa, to z uśmiechem czytam ostatnią stronę książki i wydaje mi się, że jestem odmieniona: uspokajam się, jest ufność w przyszłość. Wydarzenia, które spowodowały negatywność, znikają w tle. Ale pewnego dnia przeczytałem książkę Gambling 102 i od tego czasu zaczął grać w kasynie. Czy są tam jacyś inni fani? Obecnie gram [link] . Ale czy możesz mi polecić więcej?

[Kleinehexe]

"Chąśba " Katarzyna Puzyńska
Wiem, wiem tu nie ma miłośników fantasy, ale może kogoś, kto się nie wypowiada, ale czyta ten wątek i lubi ten gatunek, zainteresuje ta pozycja.
Choć może to nie Sapkowski, ale jestem usatysfakcjonowana, że mogłam się przenieść się w świat baśni w klimacie starosłowiańskim, pełnym magii, rusałek, utopców, boginek i innych przedstawicieli Czarodziejskiego Ludu. Jest wątek kryminalny (w końcu Puzyńska to autorka poczytnych kryminałów), jest wątek miłosny, choć troszkę ukryty, jest oczywiście walka dobra ze złem i ważne przesłanie dla ludzkiej rasy. Ciekawym rozwiązaniem jest podział fabuły na gawędy (zamiast rozdziałów) i anegdoty, znajdujące się na końcu książki. W tekście gawęd znajdują się drogowskazy odsyłające do anegdot, będących uzupełnieniem historii. To "skakanie " po książce może być dla kogoś męczące, ale mnie się to podobało, bo i tak często uzupełnieniam lekturę, szukając dodatkowych informacji w innych źródłach np. mapach, encyklopediach itp.

[Felice]

Jak ktoś przebrnął przez „Grę w klasy” Julio Cortazara żaden sposób czytania książki nie wyda mu się dziwny.

[Kleinehexe]

Przyznam, ja nie przebrnęłam, ale byłam wówczas bardzo młodą osóbką, może dlatego. Fajnie Felice, że przypomniałaś mi tę książkę, może czas by do niej wrócić?

[Felice]

Pierwszy raz czytałam jak byłam bardzo młoda, wtedy to była lektura prawie obowiązkowa , przeczytałam w obie strony. Powiem tak, w moim wydaniu ten dugi raz był mniej ciekawy. Horacio to szczególna postać.

[Kleinehexe]

Widać byłaś gotowa na tę książkę, ja nie i może nigdy nie będę.
Określenie "lektura obowiązkowa " przywodzi u mnie złe skojarzenia.  Czytam książki od czasu, jak tylko posiadłam tę umiejętność. Pamiętam jak sama wybrałam się do miejskiej biblioteki dla dzieci, by się zapisać. Miałam jakieś 7-8 lat i okazało się,
że muszę wpierw uzyskać pisemną zgodę rodziców, by stać się szczęśliwym posiadaczem karty bibliotecznej. Mimo to z lekturami szkolnymi bywało różnie. Owszem, czytałam je, ale bez entuzjazmu, bo z obowiązku, a nie z wyboru. Do wielu szkolnych lektur, zwłaszcza z okresu pozytywizmu i Młodej Polski, wróciłam po zakończeniu edukacji i dopiero wówczas miałam przyjemność z czytania.

[Felice]

To nie była lektura obowiązkowa, absolutnie to było must have młodych intelektualistów
A ja tam miałam, że lektury czytałam, na studiach również. A jako że była to filologia obca to tym bardziej, a nawet większość w oryginale

[Kleinehexe]

Zrozumiałam wcześniejsze określenie "lektura prawie obowiązkowa", chodziło mi o to, że nie lubię przymusu, obowiązku, nie ważne czy to szkolnego czy środowiskowego. Opisałam akurat przykład szkolny, bo to dobrze obrazuje moje podejście do sprawy. Nic nie muszę, a mogę, chcę.

[rybka]

Właśnie skończyłam czytać książkę Kai Kowalewskiej "Siedem grzechów głuchych", powiem krótko.. lektura obowiązkowa dla każdego
Pozdrawiam wszystkich czytelników.