Piękne fragmenty z książek przeczytanych

[Lewek]

Fragment książki "Wybór" Karoliny Wójciak:

"Je­dy­ną osobą, któ­rej w życiu mu­sisz co­kol­wiek udo­wod­nić, je­steś ty sama. Jeśli coś ro­bisz, rób to dla sie­bie, żeby sobie udo­wod­nić, że je­steś silna, że po­tra­fisz, że nie je­steś tchó­rzem. Ni­ko­mu in­ne­mu. Tylko sobie."

"Jeśli ktoś cię zra­nił, jeśli spra­wił ci przy­krość, nie ga­niaj za nim, py­ta­jąc, dla­cze­go to zro­bił. To tak samo, jak­byś po uką­sze­niu węża za­miast zająć się po­ma­ga­niem sobie, wy­cią­gnię­ciem jadu, ga­nia­ła za nim, py­ta­jąc, dla­cze­go cię uką­sił. Powód nie ma zna­cze­nia. Pomóż sobie i za­po­mnij."

Spodobały mi się te fragmenty.

[GIENIA]

" Dopieroż Mieszek odżył... " Było z tobą krucho! -
Woła kum , - szczęście , Mieszku, że cię nie zadrapał !
Ale co on tak długo tam nad tobą sapał ,
Jak gdyby coś miał powiadać na ucho ?"
" Powiedział mi - rzekł Mieszek - przysłowie niedźwiedzie:
Że prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie ".

A Mickiewicz ... Przyjaciele

Utwór ma ponad półtora wieku , a jakoś tak ten fragment chodzi mi ostatnio po głowie .

[Bibi2]

[...] Patrzeć z kimś w tę samą stronę, iść razem za rękę przez życie. Czasem przez błoto, pod górę, pod wiatr,
w słońcu i deszczu. Razem zyskiwać i tracić. Upadać i wstawać. Błądzić i wybaczać. Nie mieć nic, a mieć wszystko.
Dzielić z kimś prozaiczną codzienność. Bo w prozie życia we dwoje kryje się największe piękno miłości.
Takiej, gdzie czułość, bliskość i szacunek umacniają się z każdą zmarszczką na twarzy, z każdym przeżytym dniem.
Tego właśnie trzeba, by naprawdę żyć. Trzeba kochać. Pięknie kochać [...]

Taki piękny fragmencik mi się trafił, a całość napisała Wioletta Sawicka - Piękna miłość

[Bibi2]

[...] Swoją drogą niezły paradoks to nasze zakłamanie. Poniedziałkowej zawiści nie przeszkadza niedzielne rozmodlenie,
gdzie odplamiaczem okrągłych frazesów zapiera się przybrudzone sumienia. [...]

Wioletta Sawicka - Piękna miłość

[Lewek]

"Miarą człowieczeństwa jest to, ile człowieka potrafisz dostrzec w drugim człowieku "
-"Tam gdzie jesteś " Tomasz Betcher

[Kleinehexe]

- Dokąd idziesz?
- Nie wiem - odpowiedział Włóczykij.
Drzwi zamknęły się i Włóczykij wszedł w las. Miał przed sobą sto mil ciszy.
Tove Jansson "Dolina Muminków w listopadzie "

[Bibi2]

Mam nadzieję, że to nie jest stan ducha

[Kleinehexe]

Stan ducha zawsze jest, a jaki, to zależy od nas samych. Czyżby las ciszy jawił się złowrogo?

[Bibi2]

Nie, nie, Kleine - las jest cudny i nigdy nie ma w nim ciszy, chyba że w nas jest cisza .... z wyboru lub nie
Ale to moja interpretacja ,
natomiast myślałam o dosłownym znaczeniu części cytatu "... Miał przed sobą sto mil ciszy"
i tu moja wyobraźnia podsunęła takie skojarzenie
Nie czytałam Muminków -wstyd? ,
dzieci same już czytały , a później pamiętam film

[Kleinehexe]

Rozumiem Bibi2. Przekaz wyłącznie słowny, jest niedoskonały, bo różnie go możemy odebrać. Każdy z nas jest inny, z innym bagażem życiowym, innym spojrzeniem na świat i przez ten pryzmat odczytujemy słowa.
Bibi2, moim zdaniem to żaden wstyd, nie jesteśmy w stanie przecież przeczytać wszystkiego. Poza tym nie wszystkie książki do nas przemawiają i nie muszą.
Muminki czytałam w dzieciństwie. Bardzo lubię bohaterów, tej sagi i choć minęło już tyle lat, to w różnych sytuacjach w życiu, gdzieś mi się oni przypominają. A to na polanie wydaje mi się, że widzę Hatifnatów, a to innym razem mama koleżanki jawi mi się jako Mama Muminka. O Małej Mi nawet nie wspimnę, bo wychodzi czasem ze mnie. Myślę czy nie sięgnąć znów po tę lekturę, bo zapewne zupełnie inaczej bym odbierała ją teraz
I takie pytanko do wszystkich, którzy znają Muminki: Czy baliście się Buki? Bo to ponoć jedna z najstraszniejszych postaci literackich. We mnie wzbudzała smutek, ale moja córka jak tylko usłyszała charakterystyczny dźwięk w bajce, uciekała z pokoju.