ZŁOTE MYŚLI-UKOJENIE NAS SAMYCH

[malgorzatas]

Zatrzymaj uplywający czas we wspomnieniach,a przedewszystkim pamiętaj o pięknych chwilach,by nigdy nie poszły w zapomnienie

[forumowicz]

Trochę grzeczności w przyjaciół gronie
Czasem słów kilka w cudzej obronie
Trochę szczerości wobec sąsiada
Trochę pomocy, gdy ktoś upada
Trochę pochwały komuś za życia
A także obcych błędów ukrycia
Nad "własnym ja" trochę kontroli
Trochę współczucia, gdy kogoś boli
Trochę krwi zimnej w nieszczęścia chwili
Trochę czci dla tych, co wiek przeżyli
Trochę mniej wzgardy, dla tych co mali
I trochę serca, nie z samej stali
Trochę mniej cenić własne cierpienia
Za to bliźniemu ulżyć brzemienia
Trochę ustępstwa, nienawiść gasi
Trochę rozsądku, dla tych co nasi
Trochę poświęceń, trochę miłości
A szczęście w każdym miejscu zagości.

- ks. S. Świerczyński

[AleksandraWroclaw]

Jak mało człowiekowi potrzeba i jakie to dlań miłe, gdy zdaje sobie sprawę, jak bardzo mu potrzeba tej odrobiny.

Johann Wolfgang von Goethe

[rybka]

"Maluj swe słowa najcieplejszymi barwami tęczy, a zobaczysz dla ilu istot staną się balsamem duszy".

[AleksandraWroclaw]

Jeśli ktoś ci oznajmi, że jakiś człowiek źle mówi o tobie, nie broń się przeciw zarzutom, ale powiedz:
na pewno nie wiedział o innych moich błędach i wadach, w przeciwnym razie nie mówiłby tylko o tych, tak błahych.

Epiktet z Hierapolis

[malgorzatas]

Każda chwila,każdy dzień jest jak piękny życia sen.
Nic nie wróci drugi raz,więc doceniaj to co masz

[AleksandraWroclaw]

Z każdym dniem mojego życia nieuchronnie rośnie liczba ludzi, którzy mogę mnie pocałować w d***.

autor nieznany

[malgorzatas]

Nie żałuj, nigdy nie żałuj, że mogłeś coś zrobić w życiu, a tego nie zrobiłeś. Nie zrobiłeś, bo nie mogłeś (Stanisław Lem)

[aqula]

Największym grzechem jest grzech miłości: jest tak wielki, że trzeba dwojga, żeby go popełnić... Tristan Bernard

[malgorzatas]

Narada był leśnym mędrcem, riszi, żyjącym w czasach wedyjskich.
Zasłynął z wynalezienia instrumentu wina. Był posłańcem i towarzyszem dewów i asurów, znał wszystkie ich tajemnice. Zapewniał im rozrywkę w postaci pieśni i muzyki.

Idzie Narada do bogów i widzi dwóch chłopaków grających w piłkę. Pod kamieniem czai się żmija i już już ma rzucić się na jednego z nich, gdy Narada powstrzymuje ją i mówi:
— Jak możesz być taka niedobra i okrutna! Dlaczego chciałaś ukąsić tego chłopaka? Przecież on umarłby od twojego jadu.

Żmija, zawstydzona, wślizgnęła się pod kamień i obiecała, że nie będzie już straszyć wiejskich podrostków.

Wraca Narada od bogów i widzi pokaleczoną, krwawiącą, prawie zdechłą żmiję, która ledwie zipie pod kamieniem.

— Co się stało? — pyta Narada.
— A widzisz, kazałeś mi, Narado, być dobrą i niegroźną. To ja sobie ufnie pełzałam do bawiących się w piłkę chłopaków, a oni nagle zaczęli obrzucać mnie kamieniami. Ledwo uszłam z życiem!
— Och, głupia żmijo, powiedziałem ci, że nie masz kąsać jadem, ale nie zabroniłem pokazywać języczka i syczeć! — odparł Narada i poszedł swoją drogą.