Piękne fragmenty z książek przeczytanych

[sztani]

Życie pełne złudzeń. Może właśnie po to czasami załamuje się w nim światło ,
byśmy na ekranie marzeń zobaczyli tęczę ?
''Prowincja pełna złudzeń ''
K. Enerlich

[sztani]

Nie będzie drugiej szansy. W życiu w ogóle rzadko kiedy dostajemy drugą szansę.
W życiu przeważnie nie ma nawet pierwszej szansy,a tylko zdesperowani rozumieją to inaczej.
zmarnowałam taką miłość.......
Prowincja pełna złudzeń K. Enerlich

[Lewek]

"Aby poznać drogę, która jest przed tobą, zapytaj tych, co zmierzają w przeciwnym kierunku".

" Czasami najlepszym sposobem zatrzymania czegoś jest pozwolenie, by to odeszło".

Diane Chamberlain - Dobry ojciec

[Lewek]

"Prawdziwym darem, jaki możemy ofiarować sami sobie, jest pozbycie się oczekiwań, którym nie możemy sprostać. Nie mamy wpływu na to, że pada deszcz. Po cóż więc myśleć o tym, co zrobić, by przestał ? "

K. Enerlich - Prowincja pełna złudzeń

[jawa 53]

-Joanno-powiedział-nic ci nie chcę wmawiać. Ale opowiem ci historię o fali i głazie.
To stara historia. Starsza niż my. Posłuchaj. Była sobie pewna fala która zakochała
się w głazie leżącym, powiedzmy w zatoce Capri. Pieniła się i tańczyła koło głazu,
całowała go dniem i nocą,otaczała białymi ramionami,wzdychała,płakała i błagała,
by głaz do niej przyszedł.Kochała go,krążyła koło niego i obmywała, aż pewnego
dnia ustąpił i podmyty runął w jej objęcia.
Upił łyk calvadosu.
-I co dalej?- spytała Joanna
-No i nie było już głazu. Żeby z nim igrać, żeby go kochać, żeby o nim marzyć.
Pozostał zatopiony na dnie morza odłamek skalny.Fala poczuła się rozczarowana
i zdradzona i rozejrzała się za innym głazem.
" Łuk Triumfalny " - Erich Maria Remarque

[jawa 53]

Sen, to płaszcz, co wszystkie ludzkie troski okrywa, pokarm, co głód zaspakaja, napój, co pragnienie koi, ogień, co od zimna ochrania, chłód, co oziębia gwałtowność ognia, słowem, pieniądz ogólny do nabycia wszystkich przyjemności świata i waga nareszcie, gdzie się równoważą bez najmniejszego oszustwa królowie z pasterzami i mędrcy z głupcami! Dobra to rzecz, panie, sen i nie widzę w tym nic złego, że go ze śmiercią porównywają. Istotnie, niewielka różnica zachodzi między śpiącym a umarłym, chyba, że tamten czasem chrapie, a ten milczy na zawsze.

- Zważ, Sanczo- rzekł Don Kichote- że miłość na nic nie zważa ani nie trzyma się w szrankach rozumu w swoich poczynaniach, podobna z natury jest śmierci: tak samo godzi w wysokie pałace królów, jak w nędzne strzechy pasterzy, a kiedy jakąś duszą całkowicie owładnie, to najpierw odejmuje jej lęk i wstyd
.
- Miguel de Cervantes y Saavedra –" Don Kichot z Manczy"

[malgorzatas]

Odwieczna tęsknota za wędrówką szarpie łańcuchem przyzwyczajeń. I znów z zimowego snu budzi się we krwi dziki zew.
Jack London

[ obrazek zewnętrzny ]

[forumowicz]

Malutki fragmencik z Prowincji pełnej snów :

Nie chciej inaczej być szczęśliwy , inaczej wypoczywać i podejmować się śmiałych zadań, niż nakazuje ci twój charakter i twój system nerwowy. Przystosuj się do prawa , które nieubłagalnie wyznacza twoje miejsce, twoja praca i twoja postawa względem życia. Wszystko należy po kolei doprowadzać do końca i przyjąć radość , żal, powołanie, zadanie, porażkę, a także śmierć

uzmysłowiłam sobie że , to tak jakbym czytała swoje credo życiowe

[forumowicz]

W temacie "czy czytacie książki" mówiliśmy o bibliotekach , K.Enerlich we fragmencie swojej książki opisuje ją jako Świątynię :

[...] Tymczasem te ponadwyznaniowe świątynie , zmieniające niemal każdego, kto do nich zachodzi, ukrywają się gdzieś szare, podniszczone, zapomniane, schowane za krzakami derenia , by nie było widać z drogi odrapanych ścian bądź rozpadających się schodów. Bywają, owszem , miejsca piękne, nowoczesne, godne swojej misji , i wtedy cieszymy się , że jest tak ładnie i pachnie książkami, i przyjemnie się tam zachodzi , jak do jasnej świątyni pachnącej kadzidłem . Do świątyń lubiłam zachodzić dla tego właśnie zapachu. Biblioteki powinny więc pachnieć tylko książkami , a nie wilgocią, kurzem, gołąbkami z restauracji za ścianą albo impregnatem do drewnianych schodów. Powinny być święte . Jak nasze dusze . Bo w książkach tkwią klucze do tych dusz. [...]

[sztani]

Ja przecież nie odchodzę ,by szukać .Ja odchodzę by zniknąć.
Ewa Kujawska ""Dom Małgorzaty""

W korytarzu naprzeciw drzwi wejściowych wisiało ,podłużne kryształowe lustro z głębokimi cięciami szlifów ;ujęte w prostą,ciemnobrązową ramę.
Podglądane- lustro sprawiało wrażenie pogrążonego we śnie. Nieobecnego. Jak obraz . Ożywiało się,widząc wchodzących . Stawało się nieruchomą taflą ciemnego stawu , nad którym przelatuje ptak , zapisując na jedno mgnienie swoją ptasią historię na powierzchni wody.

Też z tej powieści