sanatoryjne reminiscencje przed północą

[Czarodziej]

..powrót wyglądał jak przemarsz resztek wojsk po przegranej bitwie... dobrze, że w grupie, bo wielu by nie trafiło na miejsce...tak się zaprzyjaźniałem..z wszystkimi, że dopiero NAZAJUTRZ poznałem szczegóły tej eskapady. klasycznie z wstydem przyznaje...film się urwał...pojawiały się wyłącznie jakieś FLASHBACKI...
razem odtwarzaliśmy ubiegły wieczór, Rysiek , który jak przyznał , spożył wyłącznie symboliczne dawki " napoju bogów", był dla wszystkich Delficką Wyrocznią...

muszę do pracy...wiem że tekst powyższy mało wnosi...lecz uważam go za potrzebny, dla dalszej opowieści...

[Czarodziej]

... przed obiadem całą nowo poznaną ekipą, rozentuzjazmowani staliśmy przed stołówką, rozmawiając i wspominając poprzedni wieczór i ...w pewnym momencie poczułem się dziwnie...nie umiem tego opisać....tego stanu, tych odczuć...ale rozglądając się szybko dookoła, chyba udało mi się uchwycić w przelocie , jakby przeszywające spojrzenie pewnej pani stojącej samotnie z kilka metrów od nas, byłem pewien, że to dotyczyło mojej osoby...poczułem się dziwnie...a że niewiele pamiętałem z poprzedniego wieczoru, dyskretnie podpytałem kolegów czy znają ta panią,czy może była tam też gdzie my szaleliśmy i czy coś w związku z nią się nie wydarzyło... i o dziwo...nikt jej nie kojarzył...pomyślałem, że przesadzam, być może cierpię na "chorobę odstawieniową", wątek damsko-męski z góry wykluczyłem, pani była tak na oko ze 25-30 lat starsza ode mnie, a mi do Brada Pitta brakowało lat świetlnych...po poprzedniej eskapadzie jeszcze ze mnie parowało... uspokojony przez samego siebie i kolegów, temat odpuściłem...

[Czarodziej]

..sytuacja w podobny sposób powtórzyła się, przed obiadem kolejnego dnia...wtedy byłem PEWIEN , że coś dziwnego się dzieje i dotyczy to mnie pani była niewysoka, ale jakoś tak dostojnie, elegancko ubrana i bił od niej jakiś taki spokój, a jednocześnie taka jakaś pewność siebie... znowu pytałem kolegów czy czasem czegoś nie wywinąłem...znowu potwierdzili, że nikt nie kojarzy tej osoby...zacząłem mocno rozmyślać, czy czasem nie znam skądś tej pani,powiedzmy - z racji moich podróży po kraju... mam fotograficzną pamięć , gorzej z imionami, gdy kogoś raz widzę, będę i za 30 lat pamiętał o tym fakcie, imiona raczej niekoniecznie... i kurna nic...tabula rasa...nie kojarzyłem osoby...

[Kleinehexe]

heh, jakbym czytał siebie... trochę mnie smuci , że nie jestem , aż tak inny jak myślałem....ale z drugiej strony, cieszę się , wiedząc , że ktoś ma w życiu podobnie i....próbuje to rozkminić

Nie ma co się smucić, ja nie mam takich zdolności jak Ty, ja tylko próbuję rozwinąć swoją świadomość, więc Twojej wyjątkowości nie przebiję. O pisaniu wierszy już nie wspomnę.
Poza tym uważam, że każdy z nas jest wyjątkowy na swój sposób, a jednocześnie, w szerszym spojrzeniu, jesteśmy jednym, także nic nie zginie.

[Czarodziej]

ja nie mam takich zdolności jak Ty, ja tylko próbuję rozwinąć swoją świadomość, więc Twojej wyjątkowości nie przebiję.

sam nie wiem czy można to rozpatrywać w sensie zdolności, wyjątkowości...spotkałem parę osób, które miały podobne...jedno, co wiem na pewno..to, że jak demonstrowałem w realu swoje "moce" to faktycznie , dość często budziło to zdumienie postronnych osób, ich dużą ciekawość do poznania zjawiska, choć zdarzali się ludzie szukający w moich demonstracjach jakiegoś oszustwa...nie dopuszczając możliwości ich faktycznego zaistnienia...oni byli ograniczeni, tym czego ich nauczono w szkole..i być może w ogóle , nawet nie chcieli próbować zrozumieć, tego co widzieli...
dla mnie jest to już jakby codzienność , obcuję z tym zjawiskiem dość długo, potocznie nazywanym różdżkarstwem czy też radiestezją i ....chcę napisać, że .....rzeczy jak to nazwałaś "wyjątkowe", inne... dopiero opiszę i to jest dla mnie dziwne...zaskakujące...niewytłumaczalne....być może, dla wszystkich czytających też się takie wyda... albo zostanę uznany za wariata

w szerszym spojrzeniu, jesteśmy jednym, także nic nie zginie

i z tym jak najbardziej się zgadzam!!!!

jutro postaram się więcej popisać....

[Czarodziej]

..sytuacja w podobny sposób powtórzyła się, przed obiadem kolejnego dnia...wtedy byłem PEWIEN , że coś dziwnego się dzieje i dotyczy to mnie

trzeciego dnia znów, poczułem na sobie jej wzrok... zrobiłem to...spokojnie z uśmiechem podszedłem do tej pani, przedstawiłem się i zapytałem po prostu czy my się znamy? patrząc na jej twarz( próbowałem być może odczytać coś z jej mimiki..) , która próbowała ukryć lekkie zmieszanie, usłyszałem - NIE , nie znamy się... a czemu Pan pyta?...padło...no i teraz , w dziwnych słowach coś tam zacząłem opowiadać, jak to mi się wydaje, że niby mnie Pani ustawicznie obserwuje, no i pomyślałem, że może się znamy, a ja Pani nie pamiętam... Uśmiechnęła się z lekka...i teraz Ona, niezdarnie próbowała mi odpowiedzieć, na jasno postawione pytanie...klucząc w słowach w pewnym momencie wypaliła...Czy ma Pan coś wspólnego z szeroko pojętą PARAPSYCHOLOGIĄ???? Ja pindolę, stałem jak WRYTY, oczy jak stare pięć złotych ,szok, szok, szok, w tej chwili , pomyślałem,.." robi sobie ze mnie jaja i wkręca mnie, ktoś jej powiedział o moich różdżkach, albo mnie gdzieś widziała jak to demonstrowałem...o żesz matko i córko.." ..ale, po chwili dodała -" jestem Absolwentką Uniwersytetu Jagiellońskiego, ukończyłam tam Psychologię , również policealne Studium Psychotroniki....interesuję się, szeroko rozumianą parapsychologią....

normalnie , jak spotyka mnie coś dziwnego od razu dostaję gęsiej skórki...wtedy aż mnie wzdrygnęło...


w słowach trudno mi oddać cała tą sytuację...ale tak jak umiem i pamiętam , opisuję....
i mogę śmiało przyznać, to spotkanie , zaliczam do tych, ważnych, DZIWNYCH zjawisk, spotykających mnie, a których nie rozumiałem i nadal często nie rozumiem...a w Polańczyku nastąpiła hehehe, kulminacja tych zjawisk

cdn.

[Kleinehexe]

Czarodzieju, myślę że podobne sytuacje miewamy wszyscy, ale nie wszyscy przywiązują do tego wagę, nie wszyscy to analizują. Może nieidentycznie jak u Ciebie, że spotykamy osoby interesujące się parapsychologią czy tego typu zjawiskami, ale przytrafiają nam się sytuacje czy na naszej drodze stają osoby, które dziwnym trafem są w tym momencie są nam wskazani. Moim zdaniem to wynika z tego, że rzeczywistość jest lustrem naszego wewnętrznego świata i otrzymujemy to czego akurat potrzebujemy, to czym jesteśmy, co nosimy w sobie, czym żyjemy. Tak ja to rozumiem.

[Czarodziej]

Dziękuję, Kleinehexe za dyskusję, inaczej gadałbym sam ze sobą...Liczę nadal na komentarze, choć potwierdza się prawidłowość, którą obserwuję od 20 kilku lat, cisza, cisza, cisza....gdy próbuję zrozumieć , ten nasz , a jakże inny - świat, procesy zachodzące w nim...bo sam mogę być zbyt jednostronny, lub nie widzieć czegoś, a z boku lepiej widać ..podobno..

Wierzę, że pod koniec moich opowieści, Forumowicze coś tam podyskutują na ten temat...

teraz do pracy, cdn.

[Kleinehexe]

Nie ma za co , bardzo lubię dyskutować. Z natury również jestem straszną gadułą, o czym świadczą moje długaśne posty.
A co do ciszy, to nie można się temu dziwić. Od dziecka jesteśmy wtłaczani w schematy. Nasza dziecięca naiwność, ciekawość wszystkiego są po mału tłumione i ukierunkowywane w jedyną, słuszną stronę. Są ustalone zasady, którym mamy się podporządkować, bo inaczej będziemy dziwakami, innymi, nie do końca akceptowanymi osobami. Nawet dziecięca bujna wyobraźnia jest tłamszona, np. przez negatywne przesłanie w stwierdzeniach: "ty to masz wybujałą wyobraźnię, co ci się w tej głowie lęgnie". Nawet, gdy sobie to po latach uświadomimy, to niełatwo jest nam przełamać schematy. Oczywiście nie znaczy to, że każdy ma teraz być w kątrze do reszty świata, ważny jest jednak sam stosunek do inności.
Podzielam zdanie, że szersza dyskusja byłaby bardzo interesująca i mam nadzieję, że ktoś jeszcze do niej dołączy.

[Kleinehexe]

Ups, moja dysleksja znów wyrwała się na wolność , oczywiście powinno być "w kontrze".