Aspołeczne zachowania w sanatorium

[Slodziak_2]

Janusz - właśnie izolacja tych ludzi powoduje w późniejszym czasie takie reakcje.
Z drugiej strony jednak reakcja odrzucenia osoby niepełnosprawnej z punktu widzenia psychologii jest zupełnie naturalną - człowiek stroni od inności. Jednak właśnie w tym celu mamy czym myśleć. Jako gatunek rozumny nie powinniśmy zachowywać się jak gatunki pozbawione rozumu.
Opowiem taką historię - Na zajęcia grupowe dzieci niepełnosprawnych przychodzi matka z dzieckiem z zespołem Downa. Dziecko podbiega do jednego z rodziców innych dzieci i pakuje się wprost na jego ręce. Mocno łapie się szyi i przytula. Matka stoi zdumiona - nie tyle zachowaniem swojego dziecka co zachowaniem dorosłego - nie odrzucił jej dziecka, nie przestraszył się. Wyraz jej twarzy zostanie mi do końca dni moich w oczach.

Bibi - nie wiem do kogo pisałaś Twój post ale jak dla mnie ostatnio słowo "empatia" było wypowiadane zbyt często i jego wartość uległa zasadniczo dewaluacji. Ja osobiście nie lubię go i używam bardziej z musu niż ochoty. Niestety - ja mam w większości wypadków - przykre doświadczenia z pomocą w stosunku do mnie (może to zabrzmiało narcystycznie ale na szczęście do tego mi daleko i nie oczekuję specjalnie od nikogo pomocy - jeszcze radzę sobie i często to ja udzielam pomocy).

Serdecznie pozdrawiam

[Hipokryt]

Do Janusza - opisana przez Ciebie sytuacja jest jak najbardziej typowa w ośrodkach wypoczynkowo - sanatoryjnych. Znowu działo się to na stołówce, więc potwierdza się, że właśnie w tym miejscu dochodzi najczęściej do tzw. "zachowań aspołecznych". Ciekaw jestem kiedy (ile lat temu?) miało miejsce to zdarzenie? Potwierdzam, że z roku na rok jest coraz mniej takich nagannych zachowań gdyż raczej nie ma na to przyzwolenia społecznego. Czasem jednak znajdzie się jakaś jedna"czarna owca" w turnusowym stadzie.

Taka Twoja uwaga wobec innych była słuszna, lecz czy potrzebna?

I niestety znalazło się parę osób które były oburzone jak można wpuszczać do ośrodka w którym oni przebywają "takich głupoli "
Dla mnie to ci komentujący na zawsze pozostaną takimi właśnie głupolami

Ciekawe jak zareagowali "zdrowi" kuracjusze gdy ich tak oceniłeś? Znowu powstała "sytuacja aspołeczna" zupełnie zbędna. Skoro zdobyłeś się na krytykę tych złych zachowań innych to czy mogłeś zrobić krok więcej i zbliżyć się do tej grupki niepełnosprawnych? Gdybyś podszedł, pogadał z tymi osobami i opiekunami a może nawet wypił kawę, pobawił się, poszedł na spacer itp. Takie miłe gesty są bardzo dobrze odbierane przez tą drugą stronę i są korzystne dla wszystkich.
Jako, że jestem po tej drugiej stronie, czyli jako opiekun - mogę tylko zachęcać do takich działań. Sprawdzone to w praktyce wielokrotnie od wielu lat, niejedna integracja miała już miejsce dzięki takim pomysłom, więc polecam takie przełamywanie barier.

Zgadzam się z takim zdaniem:

Ludzie których dotknęło w życiu takie nieszczęście czy to od urodzenia czy w wyniku innych zdarzeń będą zawsze ludzmi i mają takie same prawa co ta "zdrowa " część społeczeństwa .

lecz jeszcze nie jest tak idealnie, więc na razie to tylko teoria. Słowa "mają te same prawa" jeszcze wciąż należy zastąpić słowami "powinni mieć..." i to jest bliższe prawdy.

[forumowicz]

[...] Bibi - nie wiem do kogo pisałaś Twój post ..[...]

Słodziak , na bank do nikogo personalnie
wszystkiego dobrego

[forumowicz]

Opowiem taką historię - Na zajęcia grupowe dzieci niepełnosprawnych przychodzi matka z dzieckiem z zespołem Downa. Dziecko podbiega do jednego z rodziców innych dzieci i pakuje się wprost na jego ręce. Mocno łapie się szyi i przytula. Matka stoi zdumiona - nie tyle zachowaniem swojego dziecka co zachowaniem dorosłego - nie odrzucił jej dziecka, nie przestraszył się. Wyraz jej twarzy zostanie mi do końca dni moich w oczach.

Słodziak - ja byłbym zdumiony czymś innym - i bym się przyjrzał , ale matce tego dziecka z zespołem Downa .
dziecko niepełnosprawne jest szczególnie związane emocjonalnie z osoba , która jest z Nim na co dzień , w tym przypadku z matką ( wiem , o czym piszę ) .. nagle dziecko tuli się do zupełnie obcej osoby . mnie by to zastanowiło

[forumowicz]

Do Janusza - opisana przez Ciebie sytuacja jest jak najbardziej typowa w ośrodkach wypoczynkowo - sanatoryjnych. Znowu działo się to na stołówce, więc potwierdza się, że właśnie w tym miejscu dochodzi najczęściej do tzw. "zachowań aspołecznych". Ciekaw jestem kiedy (ile lat temu?) miało miejsce to zdarzenie? Potwierdzam, że z roku na rok jest coraz mniej takich nagannych zachowań gdyż raczej nie ma na to przyzwolenia społecznego. Czasem jednak znajdzie się jakaś jedna"czarna owca" w turnusowym stadzie.

wprawdzie było to do Janusza , ale i ja udzielam się w tym temacie , wiec pozwól ze napisze pare słow .
prawdą jest co piszesz , zazwyczaj problemy pojawiaja się na stołówce , to tam kuracjusze oczekują szczególnie kultury i spokoju .
osoby aspołeczne utrudniają Im to ... narażają na widoki , na prawdę odbierające apetyt . szkoda tylko , ze dzieje się to kosztem nic nikomu niewinnych chorych osób . osoby chore , niepełnosprawne , nie zdają sobie sprawy ze swojego zachowania , Ich opiekunowie powinni .
gdyby moje dziecko pluło , smarkało , bekało , pierdziało przy stoliku , chodziło między stolikami dotykając pieczywa , zabierając desery itp . nigdy nie zabrałbym Go pomiedzy inne osoby .. z szacunku dla tych osób - ja , jako ojciec znosiłbym to , ale inni ? w imię czego ? - a potem pretensje do całego świata , że ktoś nie mógł jeść i się poskarżył ..

pomyśl o tym - i dalejszukaj tych czarnych owiec na turnusach może wreszcie znajdziesz

[GIENIA]

Do Peonii .... piszesz , że jesteś przeciw , bo dorośli i dzieci mają takie same prawa , więc powinni być na wspólnym turnusie .
Nie rozumiem , czemu chcesz uszczęśliwiać kogoś na siłe , jednoczesnie piszac o takich samych prawach
Rozmawiałam z "władzami" opisanego przeze mnie ośrodka i wiem , ze zarówno dorośli , jak i dzieci sa zadowoleni z tego rozdziału .... zatem w czym problem

[GIENIA]

Organizowanie osobnych turnusów to izolacja niepełnosprawnych, a przecież bardzo często są to ludzie pogodni i inteligentni , wiele można się od nich nauczyć.

Ludzie niepełnosprawni fizycznie , to inny temat .... też poznałam , pomogłam co nieco dziewczynie na wózku inwalidzkim , w ośrodku Granit w Szklarskiej Porębie .... pisałam o tym na innym wątku ... to cudowna , ciepła osoba


Jednak .... w sytuacji o jakiej pisze Waldek , że przy stoliku obok Osoba pluje , beka , pier .... wolałabym się nie znaleźć ----- z całym szacunkiem dla niepełnosprawnej osoby ..... wiem jedno ... na pewno nie poszłabym nigdy na skargę , być może przychodziłabym później na posiłki .... nie wiem , nie byłam w takiej sytuacji , i mam nadzieję , że nie będę

[forumowicz]

Gieniu masz rację i dlatego to my ( zdrowi psychicznie ) powinniśmy wykazać odrobinę tolerancji w stosunku do osoby chorej , która bardzo często nie kontroluje swego zachowania. Pozdrawiam

[forumowicz]

to ja dodam tak .
tyle piszemy tutaj o tolerancji i równych prawach do wszystkich
osoby "zdrowe" nie utrudniają zycia niepełnosprawnym w sanatorium , niepełnosprawni - "zdrowym" wielokrotnie tak .
skoro tak szumnie piszemy o równych prawach , niechrze opiekunoweie swoich niepełnosprawnych dzieci , maja ludzkie odruchy i pomyśla także o starszych , schorowanych osobach na turnusie , oni i ich dzieci nie są pępkiem świata , wszyscy mamy prawo do odpoczynku w sanatorium , bez widoku , gdy ktos obok zrzyga sie na talerz ... ludzie !!!! nie wyobrazam sobie aby moje dziecko chodziło między stolikami , bekało , pierdziało, a ja bym w tym czasie zabawiał jakąś koleżankę zapadł bym sie chyba pod ziemię - no ale są faceci o wygórowanym ego i przeswiadczeniu , że swiat ma im paść do stóp bo maja niepełnosprawne dziecko .. nie tedy droga - szanujmy innych , a potem oczekujmy szacunku od nich

[Felice]

Wszyscy w jakiejś części maja rację.
Są wychowane bardzo dobrze i dzieci zdrowe i dzieci chore.Są rodzice którzy nie robiąc nic żądają by traktować ich dzieci i ich samych w szczególny sposób.

powinniśmy wykazać odrobinę tolerancji w stosunku do osoby chorej , która bardzo często nie kontroluje swego zachowania.

Do osoby chorej tak,ale nie do opiekuna który powinien te zachowania kontrolować.
Wierzcie mi trochę pracowałam z dziećmi dysfunkcyjnymi i wiem,że da się wyuczyć szereg zachowań,które pomagają współistnieć w grupie i środowisku.